Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Sint & kerst…

on 9 december 2010

Ondertussen zitten we al in de maand December, 9 December om precies te zijn… De maand van de Sint, de kerstdagen en oudejaar. De maand waar ik zo voor gevreesd heb… Ik ben zo opgelucht dat de periode van de sint en zijn gevolg EINDELIJK voorbij is. Al die foto’s op mijn Facebook account van gelukkige kindjes die hun sinterklaas geschenkjes mochten ontdekken; ik werd er gewoon ziek van. Uiteraard neem ik niemand dat kwalijk dat ze zo’n foto’s posten of berichtjes schreven die daar mee te maken hadden maar het deed verdomme zo een pijn! Normaal was onze meid nu 9 maand en was ze nu aan het genieten van haar eerste sinterklaas cadeautjes maar ja…

Uit pure frustratie had ik maar mijn kerstboom enkele dagen voor 6 december gezet, zo gingen mijn gedachte wat weg van heel dat Sint gedoe. Zoals ik wel vaker doe, poste ik ook dit jaar foto’s van mijn kerstboom maar natuurlijk kreeg ik weer een domme opmerking : “Komt de sint dan niet bij jullie?” Sorry maar zo’n commentaar doet me zo veel pijn… De persoon in kwestie weet goed genoeg dat de sint hier spijtig genoeg niet kan komen en toch zo een DOMME opmerking maken. Hoe kunnen mensen zo ongevoelig zijn? Oke ja het kan dat de persoon in kwestie gewoon niet nadacht, dat kan altijd natuurlijk maar ik heb gewoon genoeg van mensen die opmerkingen/commentaren geven waarover ze niet eerst over nadenken! Het komt gewoon mijn STROT uit!

Al sinds de eerste dag dat Inessa overleden was heb ik opmerkingen/commentaren moeten aanhoren die totaal NIET gepast waren, ik heb er nooit wat over gezegd omdat ik altijd dacht van dat de mensen niet goed wisten wat ze moesten zeggen en dat ze daarom zulke domme dingen zeiden maar nu heb ik er gewoon genoeg van. Dus vanaf nu, wie een opmerking of commentaar geeft dat niet gepast ivm Inessa, wel ja sorry maar dat zal je vanaf nu dan ook wel geweten hebben. Genoeg is genoeg… Mensen moeten maar is eerst leren nadenken voor ze iets zeggen en als ze niet weten wat te zeggen, zwijg dan!

Voila dat moest er eventjes uit ;-)

Nog eventjes en het is alweer kerst & oudejaar… Ik zie er zo tegen op, vooral toch kerst. Ik zal echt blij zijn als we alweer een maandje verder zijn. Dat het eindelijk 2011 is! Maar langs de andere kant komen er dan ook weer moeilijk dagen aan erna. De verjaardag van onze meid op 2 maart en op 6 april de dag dat ze overleden is. Was het al maar zomer! Maar ja, we zullen er wel heelhuids doorkomen zeker? Ahja, wat moeten we anders doen he?

Soms heb ik het gevoel alsof sommige mensen het idee hebben alsof we al over ons meisje zijn… Ik kan me natuurlijk erin vergissen maar soms lijkt het wel zo. Waarom ik dat denk? Wel als ik bv zeg dat ik het moeilijk heb dan kijken ze zo gek, precies dat ik chinees praat. Ik voel zo dat ze dat precies niet kunnen begrijpen. Ze zullen denken het is nu al 8 maand geleden dat ze gestorven is, nu moeten ze er toch wel over zijn he… Maar dat het nu 8 maand is of 8 jaar, veel zal dat niet echt uitmaken. Het gevoel zal ietsje anders zijn maar het gemis zal altijd BLIJVEN!

Zo heel soms krijg ik zo van die slechte gedachte dat sommige mensen eigenlijk is hetzelfde moeten meemaken wat wij hebben meegemaakt, dan zullen ze wel anders piepen. Maar dat meen ik eigenlijk niet, want zoiets wens ik niemand toe, zelfs mijn grootste vijand niet maar toch… Of moest er iets magisch bestaan zodat ze eens zouden kunnen voelen wat ik voel he, dan zouden ze het pas begrijpen en beseffen denk ik maar ja, dat bestaat jammer genoeg niet…

Toen ons meisje nog niet zo lang gestorven was heb ik eens gezegd dat samen met Inessa ook een stukje van mezelf gestorven is en nu zoveel maanden later merk ik meer dan ooit dat het echt wel zo is. Ik ben iemand anders geworden, oke ja voor een groot stuk ben ik mezelf nog maar van karakter ben ik voor een deel anders geworden. Vroeger liet ik nogal makkelijk alles over me heengaan, maar nu, ik zeg veel sneller mijn mening, ben nu van mening van “klikt het niet, dan botst het maar, en wees maar gerust dat het ferm mag botsen van mij”, i don’t care anymore! Wie mij goed kent, zal dat waarschijnlijk wel gemerkt hebben. Wie het niet merkt, wel ja dan ken je me gewoon niet goed genoeg ;-)

X Cathy