Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Hoever mag de medische wereld gaan?

on 8 maart 2011

Vorige week stond er een boeiend artikel in de krant, het ging over een baby’tje dat doodgeboren werd en weer tot leven gewekt door eerst 25 minuten te reanimeren waardoor er een lichte hartslag werd waargenomen en om hersenbeschadiging te voorkomen besloten ze het baby’tje voor 3 dagen te onderkoelen, ver onder de normale lichaamstemperatuur, waarna ze het kind geleidelijk terug naar de normale temperatuur brachten, het volledige artikel kan je hieronder vinden.

Na het lezen van dat artikel had ik toch gemengde gevoelens…

Inessa had min of meer hetzelfde voor als dat kindje in het artikel, ze hebben haar ook moeten reanimeren, dus eigenlijk is zei ook doodgeboren of toch in zeker zin denk ik, want anders moesten ze haar toch niet reanimeren  :-s

Ook Inessa had een beschadiging in haar hersentjes door het zuurstof te kort en de artsen namen ook aan dat ze waarschijnlijk nooit zou kunnen praten of lopen dus dit artikel komt wel heel dicht bij wat Inessa voor had behalve dan die techniek van onderkoeling natuurlijk…

Maar toch geeft mij dit een heel erg dubbel gevoel hoor ; als ik spreek uit mijn moederhart dan denk ik meteen; “waarom hebben ze dit niet bij Inessa gedaan?” Maar dan spreekt mijn “gezond” verstand en denk ik “wat zijn de effecten op latere leeftijd voor dat kindje?”

Ik mag dan wel geen dokter of specialist zijn maar dit kan toch niet zonder enige gevolgen blijven voor dit kindje ook al lijkt alles nu prima te zijn? Oke ja, er is een kans dat het kindje helemaal gezond is en blijft maar toch…Uiteraard zullen we nooit weten hoe het echt verder afloopt binnen x aantal jaar, dat vermelden ze zeer zelden achteraf bij zulke artikels…

Moesten de dokters deze techniek hebben toegepast bij Inessa of moest ik terug in de tijd kunnen gaan dan zou ik dit zeker DIRECT laten doen, op zo’n moment sta je niet stil bij de eventuele gevolgen voor de toekomst. Het enige dat van belang is, is dat je kind er door komt, hoe het erdoor komt daar denk je gewoon niet aan op zo’n momenten hoor.

De dokters en specialisten moeten daar aan denken en moeten eigenlijk min of meer in de plaats van de ouders beslissen wat ze eventueel kunnen doen voor het kindje. Na het lezen van dat artikel had ik ook wat het gevoel alsof de dokters eigenlijk meer gegokt hebben met die techniek toe te passen. Ze kunnen toch niet kost wat kost proberen om een kind in leven te houden, nu is het blijkbaar “voorlopig” goed afgelopen maar stel dat het kind nog erger gehandicapt was erna, ze moeten toch ook denken of het kind wel een kwalitatief leven zou kunnen leiden? Het risico dat het slecht afliep is toch vrij groot denk ik, toch groter dan dat het positief afliep…

Maar zoals ik al zei, moesten ze dat toen aan mij gevraagd hebben voor deze techniek toe te passen op Inessa, ik zou DIRECT ja zeggen hoor en volgens mij denken alle mama’s en papa’s die min of meer hetzelfde hebben voorgehad daar ook zo over, want iedereen wilt toch het beste voor zijn/haar kind?