Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Bijna 6 april…

on 4 april 2011

Nog 2 dagen en het is zover, dan is het 6 april 2011, ooit was die datum een hele gewone dag zoals elk andere datum maar sinds vorig jaar is het de dag die ik zo ontzettend hard vervloek… Dat is namelijk dé dag dat we afscheid moesten nemen van onze kleine prinses Inessa.

Moesten we in een wereld leven waar alles perfect zou zijn, dan zouden we normaal nu ergens deze maand in april, de 1ste verjaardag vieren van onze lieve schat, want normaal gezien was mijn bevallingsdatum ergens in April 2010 geweest. In het begin van de zwangerschap had de gyn namelijk laten weten dat ik normaal rond april/mei 2010 uitgerekend zou zijn, dus moest alles goed gelopen zijn dan zouden we nu alles aan het plannen zijn voor het 1ste feestje van Inessa haar verjaardag maar ja… De werkelijkheid is dat we vorige maand haar 1ste verjaardag normaal hadden moeten vieren en nu op 6 april herdenken we haar 1 jaar overlijden.

Ze zeggen weleens dat een rouwperiode ongeveer 1 jaar duurt ongeveer, wel dat klopt volgens mij totaal niet, want ik zal voor ALTIJD rouwen om mijn dochter, echt voor altijd! Ik weet natuurlijk wel dat dit zal “betere” met de jaren maar ik zal ALTIJD voor een stukje in een soort van rouw zijn/blijven. Mijn hart is op 6 april 2010 in miljoenen stukjes gebarsten, ondertussen is een groot deel wel weer hersteld maar de barsten zijn nog altijd duidelijk aanwezig en dat zal altijd zo blijven…

Al moet ik wel toegeven dat mijn gevoel ivm mijn prinses anders is dan pakweg een jaar geleden, de “waarom vraag” stel ik al lang niet meer, ik heb me neergelegd dat er niet op alles een pasklaar duidelijk antwoord te krijgen is. Nu ben ik gewoon trots dat ze mijn dochter is, ook al is ze overleden, ze zal altijd mijn dochter blijven en ik weet dat ze gelukkig is waar ze ook mag zijn.

Ik ben ook wel super trots op mijn ventje en natuurlijk op mezelf ook, dat we er zo goed doorgekomen zijn, we zijn er sterker uitgekomen zijn als individu, als koppel!

Vaak vragen ze me hoe ik terug kijk op dat jaar, wel het is eigenlijk heel gek, want ik weet amper nog iets van dat jaar. Ik kan echt niet geloven dat er alweer 12 volle maanden gepasseerd zijn sindsdien, vaak heb ik het gevoel alsof het pas “gisteren” gebeurd is. Ik weet natuurlijk wel dat dit niet zo is maar ik kan me nog zo perfect voor de geest halen hoe alles juist verlopen is en wat mijn gevoel er rond was enz. Maar waar de rest van de maanden gebleven zijn? Geen idee! April & mei weet ik nog heel goed en plots was het oktober, was ik terug zwanger en dan miskraam, vervolgens was het kerst en ouderjaar, dan opeens maart en nu begin april. Tijd is echt een relatief iets…