Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

De fases van rouwverwerking

on 2 juni 2011

Het alweer een maand geleden dat ik hier nog wat “geschreven” heb, wat vliegen de maanden er toch weer door! Eigenlijk is wel gek hoor, de eerste maanden nadat Inessa overleden was had ik echt nood om te bloggen, om mijn frustratie/verdriet te uiten via deze blog maar sinds een maandje of 2 heb ik gemerkt dat dit gevoel aan het verdwijnen is. Niet dat het weg is hoor, maar de nood is minder, dat hoort bij het “rouwproces” zeker?

Sinds Inessa overleden is ben ik nogal geboeid door het “rouwproces”, het is echt een rollercoaster van emoties waar je door moet! Op het internet heb ik een site gevonden waar ze de verschillende fases van rouwverwerking mooi verwoorden.

Deze stappen gaan als volgt:

  1. Ontkenning
  2. Protest (of boosheid)
  3. Onderhandelen en vechten
  4. Depressie
  5. Aanvaarding

Als ik nu, iets meer dan een jaar na Inessa haar overlijden, deze “fases” bekijk, wel dan moet ik toch toegeven dat ze zeker kloppen. Nu spreek ik wel in eigen ondervinding (het kan voor iedereen anders zijn natuurlijk) maar voor mij kloppen ze als een bus!

Ontkenning

Toen het slechter ging met Inessa wouden wij dit absoluut NIET horen van de dokters, profs en verpleging! Nu beseffen wij dat we dit lange tijd ontkent hebben voor de buitenwereld maar ook voor ons eigen. Soort van bescherming zeker of toch hoop koesteren?

Protest/boosheid

Dit gevoel ken ik maar al te goed, zeker de boosheid! Ik ben maandenlang echt woedend geweest! Wij waren boos op gewoon heel de wereld, want ze hadden onze dochter “afgepakt”!

Onderhandelen/vechten

Persoonlijk konden we weinig zelf doen voor onze prinses, maar ik heb wel het gevoel alsof ik MOET vechten voor haar, als mensen bv. een foute reden aangeven dat ze overleden is, dan kan ik het niet laten om ze METEEN te verbeteren. Ik kan er ABSOLUUT niet tegen dat ze wat foutief zeggen i.v.m. Inessa, dus in die zin vecht ik wel voor haar. Maar moest ik op een andere manier kunnen vechten om ze terug te krijgen, ik zou meteen in oorlog trekken…

Depressie

Deze fase hebben wij gelukkig niet moeten doormaken, al besef ik wel dat de stap naar een depressie niet ver zat maar ja logisch denk ik wel. Ik heb periodes gehad dat ik het zeker niet meer zag zitten maar gelukkig duurde die periodes helemaal niet lang en kon ik gelukkig goed praten met mijn ventje over deze gevoelens en dat heeft meer dan goed geholpen, praten werkt echt wel!!!

Aanvaarding

In deze stap zitten wij volop! Wat kunnen wij anders doen dat het te aanvaarden? Het verdriet en het gemis zal voor EEUWIG er zijn maar wij MOETEN gewoon verder!

Voor de rest gaat alles hier zijn normale gang, het mooie weer maakt ons vrolijker, al knaagt het wel zeker rond deze periode, want normaal gezien zou ik nu hoog zwanger geweest zijn van “prutske” (miskraam eind okt 2010), over het algemeen denk ik er niet zo gek veel over na enkel ja nu omdat ik weet dat ik begin juni 2011 bevallen zou geweest zijn maar ja…

Momenteel zijn we nog steeds volop bezig om terug zwanger te raken, het stoort me wel ENORM dat er vele blijkbaar denken dat ik al zwanger ben! Soms wel grappig maar soms vreselijk irritant! Als ik bv. op Facebook als status plaats dat ik misselijk ben, dan is het binnen de 5 min een reactie in de zin van “ben je zwanger?” Tegenwoordig doe ik al geen moeite meer om te ontkennen/bevestingen, want dat maakt blijkbaar toch niets uit maar nog eens voor de zekerheid; OP DEZE MOMENT BEN IK ABSOLUUT NIET ZWANGER!!! Zo dat moest er effe uit haha