Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Eerste bezoek gyn

on 6 mei 2010

Gisteren ben ik voor de eerste keer sinds mijn keizersnede terug naar mijn vaste gyno geweest, gelukkig is alles in orde. De wonde is zeer mooi genezen, binnen 6 maand moet ik nog is terug voor uitstrijkje.

Ze was ook van mening dat het nu de moment is om allerlei zaken op punt te zetten, aangezien ik nu een jaar moet wachten om zwanger te worden. Wat zijn die zaken? De eerste stap is  mijn medicatie voor mijn epilepsie, namelijk Depakine. Alle medicijnen voor epilepsie hebben een risico als je zwanger bent maar Depakine is wel 1 waar de risico’s het hoogst bij is, dus kan ik maar beter omschakelen.

Maar eerst ga ik alles terug doorlopen, dus terug een EEG laten nemen, waarschijnlijk terug een 24 uur EGG, dus 24u lang met zo’n stom elektro ding op m’n kop (en nee ik neem daar geen foto’s van lol), zo ben ik zeker of mijn epilepsie niet anders is geworden dan toen ik 18 jaar was. Daarna is het zoeken naar de juiste medicatie voor mij en hopen dat het aanslaat zodat ik geen aanvallen doe natuurlijk.

Stap 2 is natuurlijk stoppen met roken! Toen ik opgenomen was in Bonheiden en Leuven heb ik gezien dat ik echt kan stoppen, zonder hulpmiddelen, had zelf geen zin voor een sigaret. Maar toen ik thuis kwam ben ik natuurlijk beginnen te roken als een gek, puur van de zenuwen. Dus als het me toen lukte, dan moet me het me nu ook lukken.

Stap 3 is gezonder leven, dus wat meer water en minder ice tea drinken ;-) Ook zou ik nog graag een 10 tal kilo afvallen, meer mag ook natuurlijk maar met 10 kilo minder zou ik toch ook al gelukkig zijn.

Gisteren gaf de gyn ook echt voor de eerste keer echt toe dat ze er echt van geschrokken was dat ons Inessa geen miskraam geworden was in het begin aangezien het vruchtzakje zeer laag hing toen ik voor de eerste keer bij haar op consultatie ging. Dit is voor ons nog maar eens het bewijs dat ons meisje echt een vechtertje was!

Sommige mensen, waaronder ook ons zelf vragen zich soms af of het niet beter zo geweest was dat ik een miskraam gekregen had. Dat is zo een moeilijke vraag…

Tis zo dubbel eigenlijk; als ze een miskraam geweest was, dan hadden we nooit het genoegen gehad om haar te leren kennen maar dan hadden we ook niet zoveel verdriet gehad maar dan hadden we wel verdriet gehad van de miskraam.

Bij beide hadden we verdriet gehad, maar wat is erger? Verdriet om een kindje dat 35 dagen geleefd heeft of verdriet om een miskraam? Verdriet is toch verdriet, je kan zoiets niet meten dus ja wat is erger? Volgens mij is beide even erg…