Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

De halve waarheid…

on 9 juni 2010

Een tijdje geleden hoorde ik van een vriendin dat een kennis van mij had gezegd dat we precies wel erg snel over het verlies van ons dochtertje heen zijn. Van zulke commentaar/reacties krijg ik het pfff .

De mensen, de buitenwereld ziet maar een kleine fractie van hoe wij ons voelen, hoe ik me voel! De meeste zeggen wel ik zou dit en dat doen als ik het zelfde zou meemaken, dat is misschien wel goed bedoeld, op dat moment zullen ze ook wel denken dat ze zich zo zouden voelen en gedragen als ze hun kindje moeten afgeven maar je weet pas echt wat je doet en voelt als je het godverdomme zelf meemaakt !!!

In het begin dacht  ik dat ik dit ooit wel een echte plek zou kunnen geven, dat ik het 100% zou kunnen aanvaarden en verder gaan met het leven maar nu besef ik dat dit onmogelijk is… Mijn leven zoals het ooit was is gestopt op 6 april 2010; oke m’n leven gaat verder, logisch ook maar het is compleet anders. Ik ben een andere persoon geworden, Cathy van voor 6 april bestaat niet meer, de Sven van toen is nu ook anders.

Voor al die dat denken of zeggen dat ik of Sven er precies rap over zijn, vergeet het! Dit is iets waar wij NOOIT over zullen raken. Of dat nu binnen een jaar is of binnen 10 jaar, de pijn zal ALTIJD blijven! De scherpe kantjes zullen er met der jaren wel langzaam af gaan maar dat is het ook, de pijn blijft!!!

Het is niet omdat we plezier maken en echt hartelijk kunnen lachen met bepaalde zaken dat ons verdriet niet minder is. De buitenwereld ziet ons niet 24 op 24. Ze zien niet hoe we elke avond een praatje maken tegen onze dochter haar foto, hoe we ze elke avond slaapwel zeggen, hoe we elke avond haar een zoen en knuffel geven! Ze zien ons niet wanneer we al huilend naar haar foto’s kijken…

Dus stop met dingen te zeggen en of te denken als je maar de halve waarheid kent!