Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Onze prinses 3 maand oud…

on 9 juni 2010

Normaal zou onze schat nu 3 maand oud (jong) zijn en is het ook al 2 maand geleden dat ze van ons is heengegaan… Maar denk je dat er iemand aan gedacht heeft? Toch niet dat ik weet, want ik heb van NIEMAND iets gehoord deze 2 dagen, buiten van Sven natuurlijk.

Van niemand een telefoontje of smsje, helemaal niks! Dat deed me wel eigenlijk pijn… Wie dit leest zal nu wel zeggen, “oh maar ik dacht er wel aan, maar ik durfde niks zeggen” Dat kan natuurlijk en begrijp ik wel maar er zullen er wel zijn die dit zomaar zeggen terwijl ze niet eens het besef hebben wanneer onze schat geboren en gestorven is.

Het doet me ook pijn dat ik bij bepaalde mensen niet terecht ivm Inessa. Ik praat namelijk heel erg graag over mijn dochter; het is niet dat ik dan begin te huilen ofzo, zeker niet, ik praat er over haar met veel trots, wat ik ook ben! Maar ik ondervind dat sommige dan gewoon dicht klappen en dat doet me wel pijn…

Ik snap dat niet iedereen zoiets verwerkt op dezelfde manier, maar zulke dingen doodzwijgen is toch ook geen oplossing? Je moet er ook kunnen en willen praten, want anders krop je dat toch maar op he.

Eigenlijk maakt me dat ook wel wat boos. Wij zijn de ouders en wij kunnen er toch goed over praten, natuurlijk soms is wat moeilijker dan de ene keer maar over het algemeen gaat dit heel goed. Wij kijken ook graag naar haar foto’s/filmpjes, oke met momenten laten we dan ook wel is wat tranen maar daar is toch niks fout aan dacht ik? Dus als wij dit allemaal kunnen en doen, waarom zijn er dan personen die dit niet willen doen omdat het te “pijnlijk” is? Wij zijn toch godverdomme de ouders! Als wij dit kunnen, waarom de rest dan niet? Hoe langer je weigert de foto’s en filmpjes te bekijken hoe pijnlijker het toch is denk ik?

Het is eigenlijk gek hoor, van de mensen waarvan je dacht dat je voor zulke dingen wel bij terecht kon, wel ja die bouwen een muur rond hen over dat onderwerp. Maar van de mensen waarvan je helemaal niet dacht dat je daar bij terecht kon, wel die staan open voor je en die praten en luisteren maar al te graag. Eigenlijk zit de mens toch gek in elkaar…

Er zijn ook mensen die constant hun af vragen waarom dit moest gebeuren, waarom dit bij ons moest gebeuren. Toen Inessa net geboren was vroeg ik me dit ook af, maar nu doe ik dat niet meer omdat er simpel weg geen antwoord op is! Je moet aanvaarden dat er nu eenmaal niet op elke vraag een passend/juist antwoord is, als je dat doet is het leven al een pak simpeler.