Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Miskraam 24 okt 2010

on 28 oktober 2010

Blijkbaar is 2010 toch niet ons jaar. Op 30 september 2010 ben ik tijdens een bloedcontrole voor mijn hormonen te weten gekomen dat ik pril zwanger was, mijn HCG hormoon was toen 35.5. Dit was natuurlijk erg schrikken maar meer dan welkom.

We waren namelijk al twee maand terug aan het proberen maar geen van beide had eigenlijk verwacht dat het deze keer zo snel ging gaan, zeker omdat het bij Inessa toch meer dan 4j geduurd had plus dat de zwemmertjes van mijn ventje niet 100% goed zijn en plus nu ook dat ik te veel aan mannelijke hormonen had. Dus het was meer dan een wonder!

Op 4 oktober 2010 had ik terug bloed laten nemen om te zien of het HCG hormoon goed gestegen was, dit was de dag dat ik normaal mijn regels moest krijgen. De dag erna, kreeg ik de uitslag, HCG hormoon was 431, dat was perfect! Zo blij dat we waren hihi maar toch ook wel erg bang…

Mijn eerste afspraak voor de gyn was op 29 oktober maar die afspraak heb ik nooit gehaald… Op 11 oktober kreeg ik last van bruin verlies, ik weet dat bruin verlies normaal niet zo erg is maar na ons Inessa waren we toch niet gerust dus wij naar spoed. Na een controle van de gyn leek alles prima voor een zwangerschap van 5w. Aangezien het zo vroeg was, was er natuurlijk nog geen vruchtje te zien, wel een mooi vruchtzakje dat prima op z’n plaats hing. Het bruinverlies kwam waarschijnlijk van de innesteling nog. Wij met een opgelucht gevoel naar huis.

Alles leek prima te gaan, ik had nergens pijn, was flink misselijk maar onder controle te houden en ik had een reuze honger, dat had ik  niet bij Inessa, toen was ik heel de dag erg ziek en kon amper mijn eten binnenhouden.

Maar de week van de 20ste kreeg ik plots terug bruin verlies, elke ochtend bij het afvegen zag ik wat bruin, eerst maakte ik me niet ongerust, want het trok telkens tegen de middag weg en het was ook niet veel.

Maar op 20 oktober werd het precies wat feller, dus wij voor de zekerheid toch maar terug naar spoed. Daar nam de gyn terug een echo en weer leek alles prima te zijn met ons prutske. Deze keer was er al wel een vruchtje te zien en het hartje klopte ook al prima. Dus perfect gewoon! De gyn heeft mijn baarmoeder ook goed nagekeken dat er nergens bloedklonters zaten, maar dat was ook niet het geval. Daarna deed ze een onderzoek in mijn baarmoederhals en zag ze dat ik een klein wondje had gehad dat ondertussen gestopt was met bloeden, vandaar dat bruinverlies.

De dag erna moest ik zowiezo op controle bij mijn gyn, mijn afspraak was iets vervroegd wat ik niet erg vond hihi Nog altijd leek alles prima te zijn met ons prutske, alles was mooi op schema, alles klopte met het aantal weken zwangerschap, dus wij ook gerust.

De zondag erna, de 24ste oktober hadden we die dag een feestje van mijn zus haar dochter dat 6j werd, helemaal geen pijn gehad die dag. Op de avond rond 22u a 22u30 als we thuis al waren moest ik naar het toilet, daar zag ik dat ik echt rood bloedverlies had.

Uit ondervinding bij Inessa, want toen ik ook zware bloedingen gehad voelde ik dat het deze keer toch anders was. Wij direct naar spoed gegaan en daar voelde ik het gewoon uit mij lopen, beide wisten al hoe laat het was.

Bij de echo was het dan ook niet echt een grote shock toen de gyn zei dat er geen vruchtje meer te zien was… Zeker 20 min heeft ze gezocht maar ja niets gevonden. Erna heeft ze dan mijn baarmoederhals gecontroleerd en daar heeft ze het gevonden.

Gelukkig mochten we het zien van haar maar eerlijk gezegd veel zag je er niet aan, je zag geen menselijke kenmerken, gewoon iets witachtig met natuurlijk veel bloed rond.

Ik had de keuze om een curetage te doen of via pillen te proberen, ik koos voor het laatste. Mijn gyn vond dit prima, want aan de hand van de grote bloedklonters die afkwamen had ze het vermoeden dat alles wel vanzelf zou afkomen. Ik moest dezelfde avond thuis dan 2 vagina pillen opsteken en de volgende dag terug komen.

De volgende dag (maandag 25/10) stonden we terug dan bij haar voor een controle echo, ondertussen had ik erg veel bloed en ferme stukken bloedklonters verloren, van die laatste ben ik wel erg geschrokken dat er zo’n grote stukken in mijn baarmoeder konden zitten :-s

Bij de controle echo was duidelijk te zien dat er nog enkele klonter onderweg waren, ik kreeg dan terug 2 vagina pilletjes die ik dezelfde dag nog moest opsteken, de dag erna moest ik dan weer terug komen voor een echo, als mijn baarmoeder dan niet leeg was moest ik wel een curetage ondergaan.

Zoals de vorige keer dus terug braafjes die pilletjes opgestoken maar naar de late avond toe voelde ik toch dat er iets niet juist was. Ik ging naar de wc, eenmaal bovengekomen voelde ik me echt rotslecht, heel duizelig, buiten adem en zweten dat het niet normaal was.

Ik zat op de wc en voelde me zo wegzakken, gelukkig kon ik nog net op Sven roepen, hij kon me nog tegen houden, anders was ik op het wasmachine gevallen. Daarna heeft hij me tegen hem gehouden en ben ik enkele minuten weggeweest. Achteraf vertelde Sven me dat hij bijna dacht dat ik echt weg was. Ik was namelijk lijkbleek, nergens kleur nog, mijn ogen stonden open en mijn lippen waren blauw aan het worden.

Na wat geklop op mijn kaken ben ik dan toch bijgekomen en zijn we halsoverkop naar spoed vertrokken. Daar hebben ze mij onmiddellijk opgenomen, ik had net geen bloed te kort maar wel een hele hoge hartslag en lage bloeddruk, hartslag was rond de 128 en bloeddruk 10/5, niet super laag maar zo juist rond de grens.

De woensdag erop hebben ze dan een curettage uitgevoerd onder volledige narcose, dit was mijn eerste echte operatie, buiten mijn spoedkeizersnede maar dat was toen gewoon met een epidurale. Bang was ik wel, niet echt voor de operatie maar eerder voor de verdoving, stom gezien achteraf, want dat stelt niks voor maar ja ;-)

Dezelfde dag ben ik in de late namiddag al naar huis kunnen gaan, gelukkig maar…

Het rare van dit alles is dat ik totaal geen pijn heb gehad, zelf geen klein krampje. Toen ik zwanger was van Inessa en doodsbang was voor een miskraam zeiden ze altijd je zal dat direct wel voelen aan de pijn als het verkeerd loopt maar nu weet ik dat dit niet zo is. De gyn zei me dat ik een hele hoge pijngrens moet hebben aangezien ik amper echte pijn ken. Zelf toen ik weeen kreeg van Inessa voelde ik amper iets.

Nu moet ik verplicht 1 maand de pil nemen om mijn lichaam te herstellen en daarna mag ik terug zwanger worden, wat we ook van plan zijn. We vinden het super erg van deze miskraam maar waarschijnlijk was er toch wat fout bij de bevruchting dus liever dat het nu verkeerd loopt dan wat we hebben meegemaakt met ons meisje.

Ik heb altijd gezegd, na wat we hebben meegemaakt met Inessa dat we het ergste wel gehad hebben en het is eigenlijk wel waar. Het deed super veel pijn om dit vruchtje te moeten afgeven maar het is niets vergeleken dan met Inessa.

Het rare aan dit alles is dat ik me vaak afvroeg wat nu erger is, wat we hebben meegemaakt met Inessa of een miskraam, spijtig genoeg weet ik nu het antwoord erop…

Achja, zoals eerder bewezen is zijn we sterke mensen, het ergste hebben ze ons al afgekapt, dus dit kan er wel bij zeker? Derder keer misschien is goede keer? Achja, laten we hopen he…

Nu weet ik ook dat zwanger zijn niet zo maar iets vanzelfspreken is. Sommige doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is maar ik vind het een uniek iets. Er ik niks zekerheid, zelf niet als alles perfect lijkt te gaan. Bij Inessa leek het van het begin op een miskraam aangezien het vruchtzakje er laag hing + de bloedklonters in mijn baarmoeder, de gyn kan er nog steeds niet aan uit dat de zwangerschap gewoon doorgezet heeft en nu met deze zwangerschap snapt ze het niet dat het toch een miskraam geworden is aangezien alles perfect was… Dus er zijn gewoon geen zekerheden op dat vlak…

Bij de zwangerschap van Inessa had ik al veel angst, bij deze zwangerschap was ik zo goed als paranoia aan het worden, dus ja wat gaat dat geven bij de volgende nu ik dit allemaal weet?

X Cathy