Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Inessa 3 jaar…

Morgen 2 maart zou het hier normaal gezien GROOT feest geweest zijn, want dan zou er hier een GROOT verjaardagsfeest geweest zijn voor je DERDE verjaardag met veel taart (mama is zo’n snoepkont) en véél cadeautjes maar helaas… Het liep anders dan we ooit hadden kunnen denken  :-(

Morgen vieren we niet je verjaardag, want ja waarom zouden we ook? Alle respect voor de mama’s & papa’s die wel de verjaardag kunnen “vieren” van hun overleden kindje, voor ons lukt dat niet. Een feestje geven voor ons prinsesje dat overleden is? Het zou gewoon té confronterend zijn en eigenlijk vind ik dat best een beetje gek, maar nu spreek ik persoonlijk voor mezelf uiteraard.

Héél soms dwalen mijn gedachten af en vraag ik me af wat je nu al zou kunnen, hoe je zou zijn, hoe je er uit zou zien maar ja wat ben ik met deze gedachte? Juist niks, want ja ik zal het nooit weten en doe mezelf toch enkel maar pijn om eraan te denken. Heb al ellende, verdriet en pijn genoeg gehad dus stop ik die gedachte snel weer weg. Mezelf onnodig pijn doen met deze gedachte is ook niet de bedoeling…

Het is best lang geleden dat ik hier nog geblogd heb, geloof van oktober 2012 geleden! Goh wat vliegt de tijd! De reden waarom ik hier niet zo vaak meer blog is simpel, wat kan ik altijd vertellen? In het begin moest ik door het hele proces van verlies van ons meisje, het was een echte rollercoaster! Maar nu is dat proces stabiel, het gemis zal altijd blijven, het verdriet en de pijn ook maar dat is ondertussen zo een deel van mezelf geworden, je kan eigenlijk zeggen dat ik me er bij neergelegd heb, aanvaarden zal ik het NOOIT maar ja… Ik hoef het ook helemaal niet te aanvaarden toch?

Inessa maakt ondanks dat ze niet meer fysiek aanwezig is toch altijd deel uit van ons leven… Wanneer mensen vragen of ik al reeds kinderen heb, zal ik (bijna) ALTIJD vertellen over haar, ze hoort er gewoon bij en that’s it! Tegenwoordig vind ik het zelfs “grappig” als mensen dan vragen of ik kinderen heb en ik verteld dat ze overleden is, die hun reactie… Soms echt geld waart hihi Allee ja, ik snap wel dat ze dan denken van “oei shit wat heb ik nu gevraagd” maar als ze dan merken dat ik heel graag over haar praat dan veranderd hun gedrag en houding, heel grappig soms ;-)

Kan nog steeds moeilijk geloven wat er allemaal gebeurd is sinds Inessa… Voor Inessa konden we maar niet zwanger raken, dan opeens 2 keer spontaan, eerste keer van Inessa, dan halfjaar later plots van Prutske (miskraam nr 1), daarna een jaar spontaan geprobeerd maar niks… Dan via IUI eind april 2012 terug zwanger, helaas buitenbaarmoederlijke zwangerschap van een tweeling nog wel met als gevolg linkerkeileider kwijt… Daarna nog 2 keer IUI geprobeerd maar niks resultaat, helaas… In december 2012 kunnen starten met IVF en meteen poging nr 1 zwanger terug maar ja natuurlijk weer verkeerd gelopen en op 25 december 2012 zat ik op spoed met een miskraam…

Zelf nu ik het zo blog lijkt het nog steeds zo onwerkelijk, heel gek! Ik die maar nooit zwanger werd, en nu ondertussen al 4 keer zwanger geweest op 3 jaar tijd en 5 sterretjes heb. Maar ja, helaas is het de werkelijkheid en is niets aan te veranderen…

MAAR er 1 ding dat we nooit zullen doen – ondanks al onze tegenslag – we zullen NOOT de HOOP opgeven! Het MOET gewoon eens lukken, punt uit !!!

Met dit sluit ik deze blog af ; Gelukkige derde de verjaardag mijne lieve dochter Inessa… Zorg je er mee voor dat er terug een wondertje mag groeien in mama haar buik dat eindelijk eens bij ons mag blijven?

4 Comments »