Als ik de balans opmaak van het voorbije jaar dan kom ik tot de vaststelling dat 2011 best wel een aangenaam jaar geweest is voor ons, enkel positieve zaken zijn er gebeurd voor ons in 2011. Wat op zich al een zaligheid is als je naar de jaren ervoor kijkt hihi.

Een kleine samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen voor ons van het afgelopen jaar :

- Panne met de auto, dit was niet zo leuk maar de wagen was al 15 jaar oud dus dan is dat niet zo uitzonderlijk. Positief aan alles is dat we na 14 dagen al een nieuwe wagen hadden.

- Na meer dan een jaar thuis zitten eindelijk de knoop doorgehakt en werk gezocht en ook gevonden! Doe mijn job super graag!

- Eindelijk de grote stap gezet ivm mijn gebit! Dit was namelijk stuk door aanvallen door m’n epilepsie. Normaal had ik het al een jaar geleden laten maken maar door de zwangerschap (en miskraam) is dit uitgesteld geweest maar nu eindelijk is dit ook inorde, waar ik super blij mee ben hihi

- Verbouwingen huis! Eindelijk zonnepanelen laten plaatsen en keuken en zolder laten isoleren zodat ons huisje conform is met de Belgische wetgeving.

- En als laatste de belangrijkste gebeurtenis van 2011, namelijk eindelijk de stap gezet naar een toekomstige zwangerschap hopelijk in 2012, we gaan voor IVF of ICSI!

Dus ik mag wel zeggen dat 2011 zeker oke was voor ons! Jammer genoeg geen zwangerschap in 2011 maar ja… Misschien was dit niet zo slecht, zo hebben we op dat vlak eens wat rust gekregen ook! Als je het bekijkt, ik ben 2 jaar na elkaar zwanger geweest! 2009-2010 zwanger van Inessa* en dan in 2010 effe zwanger van Prutske* dus een jaartje rust voor m’n lichaam zal wel geen ramp zijn ook zeker.

Zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen gaat het met ons verder best wel goed, we hebben alles ondertussen een plekje kunnen geven, het verdriet/gemis is er nog steeds en zal er ALTIJD zijn MAAR we moeten verder in het leven, we zijn op een punt gekomen dat we beseffen dat dit gewoon bij ons hoort, dit alles maakt van ons wie we zijn!

Ik weet nu al dat 2012 een héél speciaal jaar voor ons zal zijn… Speciaal in de zin van zowel emotioneel als psychisch! Eind deze maand hebben we namelijk ons 1ste gesprek ivm medische hulp voor zwanger te raken en als alles loopt zoals we verwachten zal het via IVF of ICSI gebeuren dus met wat geluk zullen we hopelijk volgend jaar deze tijd zwanger zijn of met veel geluk net weer mama en papa zijn geworden…

Over deze stap in ons leven, zal ik niet zoveel bloggen op deze site. Deze site is meer enkel voor ons prinsesje en prutske, dus heb ik een nieuwe blog site gemaakt waar ik alles over dat nieuwe hoofdstuk zal bij houden. Deze site is nog volop in ontwikkeling en vanzodra deze klaar is voor het grote publiek zal ik deze link natuurlijk ook posten hier.

Zo dit was mijn laatste blog van 2011, ik wens iedereen heel prettige kerstdagen toe en een spetterend en zeer vruchtbaar 2012 waar iedereen zijn dromen werkelijkheid mogen in worden!

Cathy, Sven, Inessa en Prutske x x x

Niet dat het verdriet of gemis van Inessa “plots” weg is ofzo hoor, neen dat is iets dat gewoon bij ons hoort, dat heb ik leren “aanvaarden” hoe moeilijk het ook is maar het is gewoon “anders”, moeilijk om uit te leggen vind ik ook. Ik kan moeilijk elke week verplicht wat bloggen, want dan zou het steeds hetzelfde zijn wat ik zou bloggen en bloggen om toch maar te kunnen bloggen is niet m’n ding

Ik heb het gevoel dat de emotionele rollercoaster van 2009 tot nu op een stabiel punt is gekomen dat naar mijn mening niet veel meer zal veranderen. De diepe pijn en gevoel van onmacht/woede/verdriet heeft een vaste plek gekregen, nu is het tijd om te beginnen aan een nieuwe hoofdstuk in ons leven en dat hoofdstuk is een nieuwe zwangerschap.  En naar mijn gevoel hoort dat hoofdstuk niet echt op deze site, deze site is van Inessa (& prutske), het zou niet goed aanvoelen om te bloggen over dat deel in ons leven op Inessa haar plekje vandaar ik ook met deze blog in zekere zin afscheid neem van al de lezers.

Natuurlijk zal dit niet de laatste blog zijn denk ik. Vanzodra ik behoefde heb om hier te bloggen zal ik dit natuurlijk ook doen maar zeker niet meer op regelmatige basis…

Ik ben wel van plan om een gloednieuwe site te beginnen, deze site zal gaan over zoals ik al eerder zei, over het nieuwe hoofdstuk in ons leven, namelijk o.a. zwanger worden, hopelijk zwanger zijn en blijven enz enz. Vanzodra deze site klaar is, zal ik de link natuurlijk hier ook bekend maken

Cathy x

Ik was behoorlijk kwaad op mezelf lol maar ja niets aan te doen dus moest ik wachten tot dinsdag, want maandag was het een feestdag dus vandaag heb ik eindelijk kunnen bellen en tot mijn grote verbazing is alles perfect in orde met mij en m’n hormonen! Zelfs die ene waarde dat in eind september 2010 meer dan dubbel zo hoog stond is nu perfect en ik had er niets voor ingenomen omdat ik toen ook net zwanger was, straf toch he?

Nu ben ik er nog meer zeker van dat het toch door de Depakine (epilepsie) kwam dat die waarde zo hoog stonden, want hoe kan je dat anders verklaren? Ik ben nu ongeveer een 9 tal maand veranderd van medicatie (neem nu Keppra) en nu is alles prima ivm hormonen enz, toch bizar he?

Aan mijn schildklier is ook niets verkeerds aan en het HCG hormoon stond op nul dus niet zwanger maar dat had ik nu ook niet gedacht (ben ongesteld geweest begin deze maand) dus nogmaals voor al die dat toch maar blijven denken dat ik zwanger ben, IK BEN NIET ZWANGER! (tenzij ik nu op deze moment wel zwanger moest zijn, in deze cyclus maar ja dat kan ik nu nog niet weten natuurlijk)

Ben wel opgelucht hoor, want had echt het idee dat er wat mis met me was maar gelukkig is dat niet het geval Nu gewoon blijven oefenen zoals we deden, niet te veel mee bezig zijn en dan ja dan zien we wel natuurlijk Rond oktober ofzo moet ik terug naar de gyn voor jaarlijks onderzoek, als ik daar tegen niet zwanger ben dan moeten ze alles maar opnieuw onderzoeken, zowel bij mij als mijn ventje…

Nu even iets anders, ik weet dat er veel vrouwen met een kinderwens Depakine nemen voor epilepsie. Toen ik zwanger was van Inessa zeiden de dokters mij een heleboel tegenstrijdige zaken, de ene zei dat ik direct daar moest mee stoppen, volgens een andere kon het geen kwaad en dan nog een andere zei dat het al te laat was voor te wisselen van medicatie en dat ik gewoon een hoge dosis foliumzuur (4mg) moest nemen en dat alles inorde wel was… Zelfs op het internet bij speciale forums ivm epilepsie stonden deze zaken. Maar nu weet ik uit ondervinding dat Depakine echt SLECHT is! Zowel tijdens een zwangerschap als gewoon als je niet zwanger bent als vrouw dan toch natuurlijk

Van mijn nieuwe neuroloog ben ik te weten gekomen dat Depakine een heleboel nare dingen doet met je hormonen, dus waarschijnlijk kwam het deels door deze medicatie dat het zolang duurde eer ik zwanger raakte van Inessa. Sinds ik gestopt ben daarmee en Keppra neem voel ik mij net een nieuwe vrouw, voel me zoveel beter, kan het bijna niet beschrijven!

Dus 1 goede raad voor vrouwen die Depakine nemen, stop ermee! Ga naar je neuroloog en vraag bv Keppra aan! Dit medicijn kost niets als je een speciaal papier hebt van de dr, is veel beter dan Depakine. Het is beter voor je lijf, voor je gemoed en zeker voor als je zwanger wilt worden of bent!

De droom ging als volgt : Inessa was zoals in het echte leven ook overleden, al geruime tijd zoals het in het echt ook jammer genoeg is maar in mijn droom hadden wij haar thuis “liggen” bij ons, niet opgebaard in een kistje ofzo nee gewoon in een wiegje maar uiteraard was ze wel overleden. Regelmatig namen haar eens vast voor te knuffelen (wat een droom he) en opeens merkte Sven en ik dat ze wat “warmer” aanvoelde, plots begon ik in haar gezichtje te slaan op haar wangen en opeens werd ze wakker! Eerst heel langzaam aan, met 1 ogen met veel moeite, daarna was alles terug oke met haar en was ze zoals elke andere baby! Waarna ik als een gekkin in het huis begon te zoeken naar een luier en maar kwaad dat ik op mezelf was omdat ik geen vond Verder maakte we ons ook enorm druk voor de “pers”, want ze zouden nogal schrijven over een kindje dat al maanden overleden was en plots terug leefde…

Het is een droom, uiteraard weet ik dat en ik weet dat zoiets nooit in het echt kan maar toch zit er in mijn hoofd mee hoor. Het leek zo echt… Ik droom eigenlijk zelden over Inessa en als ik droom (over andere zaken) zijn het vaak zo’n rare dromen maar deze droom is toch de raarste sinds nu hoor. Dromen is toch iets gek hoor

Gisteren ben ik bloed gaan laten nemen bij de dokter, morgen avond heb ik normaal de uitslag. Hij ging alles controleren wat te maken heeft met hormonen enz… Ben zo benieuwd, al weet ik wel dat er iets niet juist zal zijn. Ik ken mijn lichaam al langer dan vandaag en voel gewoon dat er iets niet klopt! Hopelijk is het nieuws niet té slecht maar ja als dat zo is, ja dan is het zo natuurlijk. Ben toch nerveus hoor, gek eigenlijk, want voor zo’n zaken ben ik nooit nerveus maar nu

Sinds Inessa overleden is ben ik nogal geboeid door het “rouwproces”, het is echt een rollercoaster van emoties waar je door moet! Op het internet heb ik een site gevonden waar ze de verschillende fases van rouwverwerking mooi verwoorden.

Deze stappen gaan als volgt:

1. Ontkenning
2. Protest (of boosheid)
3. Onderhandelen en vechten
4. Depressie
5. Aanvaarding

Als ik nu, iets meer dan een jaar na Inessa haar overlijden, deze “fases” bekijk, wel dan moet ik toch toegeven dat ze zeker kloppen. Nu spreek ik wel in eigen ondervinding (het kan voor iedereen anders zijn natuurlijk) maar voor mij kloppen ze als een bus!

Ontkenning

Toen het slechter ging met Inessa wouden wij dit absoluut NIET horen van de dokters, profs en verpleging! Nu beseffen wij dat we dit lange tijd ontkent hebben voor de buitenwereld maar ook voor ons eigen. Soort van bescherming zeker of toch hoop koesteren?

Protest/boosheid

Dit gevoel ken ik maar al te goed, zeker de boosheid! Ik ben maandenlang echt woedend geweest! Wij waren boos op gewoon heel de wereld, want ze hadden onze dochter “afgepakt”!

Onderhandelen/vechten

Persoonlijk konden we weinig zelf doen voor onze prinses, maar ik heb wel het gevoel alsof ik MOET vechten voor haar, als mensen bv. een foute reden aangeven dat ze overleden is, dan kan ik het niet laten om ze METEEN te verbeteren. Ik kan er ABSOLUUT niet tegen dat ze wat foutief zeggen i.v.m. Inessa, dus in die zin vecht ik wel voor haar. Maar moest ik op een andere manier kunnen vechten om ze terug te krijgen, ik zou meteen in oorlog trekken…

Depressie

Deze fase hebben wij gelukkig niet moeten doormaken, al besef ik wel dat de stap naar een depressie niet ver zat maar ja logisch denk ik wel. Ik heb periodes gehad dat ik het zeker niet meer zag zitten maar gelukkig duurde die periodes helemaal niet lang en kon ik gelukkig goed praten met mijn ventje over deze gevoelens en dat heeft meer dan goed geholpen, praten werkt echt wel!!!

Aanvaarding

In deze stap zitten wij volop! Wat kunnen wij anders doen dat het te aanvaarden? Het verdriet en het gemis zal voor EEUWIG er zijn maar wij MOETEN gewoon verder!

Voor de rest gaat alles hier zijn normale gang, het mooie weer maakt ons vrolijker, al knaagt het wel zeker rond deze periode, want normaal gezien zou ik nu hoog zwanger geweest zijn van “prutske” (miskraam eind okt 2010), over het algemeen denk ik er niet zo gek veel over na enkel ja nu omdat ik weet dat ik begin juni 2011 bevallen zou geweest zijn maar ja…

Momenteel zijn we nog steeds volop bezig om terug zwanger te raken, het stoort me wel ENORM dat er vele blijkbaar denken dat ik al zwanger ben! Soms wel grappig maar soms vreselijk irritant! Als ik bv. op Facebook als status plaats dat ik misselijk ben, dan is het binnen de 5 min een reactie in de zin van “ben je zwanger?” Tegenwoordig doe ik al geen moeite meer om te ontkennen/bevestingen, want dat maakt blijkbaar toch niets uit maar nog eens voor de zekerheid; OP DEZE MOMENT BEN IK ABSOLUUT NIET ZWANGER!!! Zo dat moest er effe uit haha

Dinsdagavond waren we van plan om een testje uit zo’n muurshop van Carrefour te halen (winkels waren al gesloten), daar hadden ze namelijk testjes van het merk Carrefour(Quid) zelf wat goed uitkwam. Maar tot onze grote verbazing kwam er “code onbekend” op toen wij de bijhorende code invoerde van de test… Meerdere keren gecontroleerd of de code wel juist was, zelfs de codes gebruikt die er naast stonden van andere produkter, de eigenaar had zich altijd kunnen vergissen van code maar helaas het lukte niet!

Dan maar de volgende dag naar de Carrefour zelf en weer noppes! Geen ENKELE zwangerschapstest te vinden in heel de winkel (zucht) Blijkbaar grote babyboom in de regio, want hoeveel keer gebeurd het nu dat al de testjes uitverkocht zijn lol Zelfs van de duurdere merken niks te vinden…

Aangezien we niet in de drukte naar de andere Carrefour winkel van Lier wouden rijden (het was net spitsuur) dan maar besloten om het Kruidvat nog maar eens een kans te geven. Aangezien ik al slechte ervaringen had gehad met die kruidvat testje met een pipetje (2 testjes voor 5 €) toch maar gekozen voor de andere Kruidvat testjes, de luxe versie zeggen ze er ook wel tegen (2 testjes voor nog geen 10 €). Voor de kenners onder ons, het zijn die testjes van het kruidvat met paarse dop waar een plus en/of minteken op moet komen.

Toen we thuiskwamen direct een testje gedaan maar wat is dit voor onduidelijke test! Om te beginnen stond in het venster links al reeds een horizontale streep, de test kwam zo uit de verpakking, wat ik al raar vond maar goed, de ene test is de andere niet natuurlijk.

Voor wie deze test niet ken: de zw test van het kruidvat bestaat uit 2 vensters, de linker venster is het test venster waarop je het resultaat moet aflezen (zwanger of niet zwanger) en het rechter venster is waar de controle streep op komt te staan. De test heeft al reeds een horizontale streep in het linkervenster, wanneer je de test uitvoert en je bent zwanger dan moet er normaal gezien in het linkervenster bovenop de horizontale streep (die er al reeds stond) een verticale streep staan, zodat beide strepen een plus teken vormen (+) In het rechter venster moet er een verticale streep komen te staan, zo weet je dat je de test correct hebt uitgevoerd.

Dus ik doe de test en na amper 2 minuten verschijnt dit resultaat (klik op de foto hieronder voor een grotere en duidelijkere versie te bekijken)

Aan de hand van de foto met mijn test zou je denken, positief, want je ziet toch duidelijk een plus teken in het linker venster. Wel een hele lichte verticale streep dat het plus teken vormt, maar ze zeggen een streep is een streep toch? Wel fout! Deze testen van het Kruidvat geven dus een VALS postief! Want dit is volgens de handleiding geen geldige streep, het staat er natuurlijk niet zo letterlijk in maar er staat wel dat de verticale streep bijna zo dik moet zijn als de teststreep (in het rechtervenster)

Persoonlijk vind ik toch dat dit helemaal niet mag, als er geen HCG hormoon te bespeuren is in je urine mag er volgens mij helemaal geen lijn komen te staan waar normaal de positieve lijn moet komen, ook niet als ze super dun is of amper zichtbaar…

Dus bij deze, voor mij NOOIT nog een kruidvat zwangerschapstest! Ze zijn wel goedkoop maar naderhand moet je toch een iets duurdere test gaan halen, dus dubbel zoveel kosten!!!

Morgenvroeg ga ik voor de zekerheid een andere test doen van de Carrefour (Quid bijna 9 €), ik weet bijna zeker dat die negatief zal zijn maar zo ben ik echt helemaal zeker dus morgen het vervolg

—————————–

VERVOLG : Zoals eerder gezegd heb ik de dag erna terug een testje gedaan, niet omdat ik dacht dat ik zwanger was, maar eerder voor de zekerheid en ook om te bewijzen dat die testjes van het Kruidvat waardeloos zijn. Resultaat van de Carrefour test merk Quid, NEGATIEF! Zelfs geen vage lijn of een opdrooglijntje te bespeuren! Dus bij deze nog maar eens het bewijs voor mezelf dat zwangerschapstesten van het Kruisvat niet deugen…

Morgen, woensdag dus mag ik gaan solliciteren voor een nieuwe job, als thuishulp. Eigenlijk was ik niet bewust op zoek naar werk hoor, maar ik dacht bij mezelf waarom ook niet he? Als het mij niet bevalt, stop ik gewoon, kan er niets mee verliezen, ik kan er enkel maar bij winnen plus extra loon is altijd welkom hihi Ben razend benieuwd hoe het morgen gaat lopen, als ik aangenomen word is het goed, als ik niet aangenomen word nou ja dan is het ook goed, zal er in elk geval niet wakker van liggen

Afgelopen maand was het best spannend ivm zwanger worden, ik had namelijk een week na mijn eisprong blijkbaar wat bruinverlies, was wel heel miniem maar toch goed zichtbaar en dat is nu net iets wat ik eigenlijk NOOIT heb! Zonder té veel te hopen op een zwangerschap hielden we dit toch in ons achterhoofd dat dit mss wel eens een kleine innestelingsbloeding kon zijn maar helaas ben ik 1 dag overtijd geweest en op 30 april ben ik ongesteld geworden… Maar het gekke is, dat dit niet zo echt lijkt op mijn normale menstruatie, want het is namelijk veel minder als anders, het is gewoon helder roze/rood (lijkt wat op waterverft lol), geen klontertjes, geen pijn en bovendien heb ik totaal geen andere klachten die ik normaal wel heb als ik ongesteld ben, bizar… Enige wat pijn doet zijn m’n borsten, die voelen enorm gespannen en gevoelig, maar dat is nu net iets wat ik anders NOOIT heb als ik ongesteld ben… Een vrouwenlichaam is toch iets complex hoor

Dus voor de zekerheid ga ik deze week toch maar eens testje doen! (ik kan beter aandelen kopen in een bedrijf van ZW testjes, ik doe ze toch aan de lopende band blijkbaar hahaha)  Ben 99% zeker dat ik niet zwanger zal zijn, maar 99% is geen 100% lol Dus voor de zekerheid, zo ben ik direct gerust ook Als het bij m’n volgende menstruatie weer zo gek is, dan maak ik toch een afspraak bij m’n gyn, wie weet liggen m’n hormonen weer door elkaar of iets anders, je weet nooit.

Moesten we in een wereld leven waar alles perfect zou zijn, dan zouden we normaal nu ergens deze maand in april, de 1ste verjaardag vieren van onze lieve schat, want normaal gezien was mijn bevallingsdatum ergens in April 2010 geweest. In het begin van de zwangerschap had de gyn namelijk laten weten dat ik normaal rond april/mei 2010 uitgerekend zou zijn, dus moest alles goed gelopen zijn dan zouden we nu alles aan het plannen zijn voor het 1ste feestje van Inessa haar verjaardag maar ja… De werkelijkheid is dat we vorige maand haar 1ste verjaardag normaal hadden moeten vieren en nu op 6 april herdenken we haar 1 jaar overlijden.

Ze zeggen weleens dat een rouwperiode ongeveer 1 jaar duurt ongeveer, wel dat klopt volgens mij totaal niet, want ik zal voor ALTIJD rouwen om mijn dochter, echt voor altijd! Ik weet natuurlijk wel dat dit zal “betere” met de jaren maar ik zal ALTIJD voor een stukje in een soort van rouw zijn/blijven. Mijn hart is op 6 april 2010 in miljoenen stukjes gebarsten, ondertussen is een groot deel wel weer hersteld maar de barsten zijn nog altijd duidelijk aanwezig en dat zal altijd zo blijven…

Al moet ik wel toegeven dat mijn gevoel ivm mijn prinses anders is dan pakweg een jaar geleden, de “waarom vraag” stel ik al lang niet meer, ik heb me neergelegd dat er niet op alles een pasklaar duidelijk antwoord te krijgen is. Nu ben ik gewoon trots dat ze mijn dochter is, ook al is ze overleden, ze zal altijd mijn dochter blijven en ik weet dat ze gelukkig is waar ze ook mag zijn.

Ik ben ook wel super trots op mijn ventje en natuurlijk op mezelf ook, dat we er zo goed doorgekomen zijn, we zijn er sterker uitgekomen zijn als individu, als koppel!

Vaak vragen ze me hoe ik terug kijk op dat jaar, wel het is eigenlijk heel gek, want ik weet amper nog iets van dat jaar. Ik kan echt niet geloven dat er alweer 12 volle maanden gepasseerd zijn sindsdien, vaak heb ik het gevoel alsof het pas “gisteren” gebeurd is. Ik weet natuurlijk wel dat dit niet zo is maar ik kan me nog zo perfect voor de geest halen hoe alles juist verlopen is en wat mijn gevoel er rond was enz. Maar waar de rest van de maanden gebleven zijn? Geen idee! April & mei weet ik nog heel goed en plots was het oktober, was ik terug zwanger en dan miskraam, vervolgens was het kerst en ouderjaar, dan opeens maart en nu begin april. Tijd is echt een relatief iets…

Na het lezen van dat artikel had ik toch gemengde gevoelens…

Inessa had min of meer hetzelfde voor als dat kindje in het artikel, ze hebben haar ook moeten reanimeren, dus eigenlijk is zei ook doodgeboren of toch in zeker zin denk ik, want anders moesten ze haar toch niet reanimeren 

Ook Inessa had een beschadiging in haar hersentjes door het zuurstof te kort en de artsen namen ook aan dat ze waarschijnlijk nooit zou kunnen praten of lopen dus dit artikel komt wel heel dicht bij wat Inessa voor had behalve dan die techniek van onderkoeling natuurlijk…

Maar toch geeft mij dit een heel erg dubbel gevoel hoor ; als ik spreek uit mijn moederhart dan denk ik meteen; “waarom hebben ze dit niet bij Inessa gedaan?” Maar dan spreekt mijn “gezond” verstand en denk ik “wat zijn de effecten op latere leeftijd voor dat kindje?”

Ik mag dan wel geen dokter of specialist zijn maar dit kan toch niet zonder enige gevolgen blijven voor dit kindje ook al lijkt alles nu prima te zijn? Oke ja, er is een kans dat het kindje helemaal gezond is en blijft maar toch…Uiteraard zullen we nooit weten hoe het echt verder afloopt binnen x aantal jaar, dat vermelden ze zeer zelden achteraf bij zulke artikels…

Moesten de dokters deze techniek hebben toegepast bij Inessa of moest ik terug in de tijd kunnen gaan dan zou ik dit zeker DIRECT laten doen, op zo’n moment sta je niet stil bij de eventuele gevolgen voor de toekomst. Het enige dat van belang is, is dat je kind er door komt, hoe het erdoor komt daar denk je gewoon niet aan op zo’n momenten hoor.

De dokters en specialisten moeten daar aan denken en moeten eigenlijk min of meer in de plaats van de ouders beslissen wat ze eventueel kunnen doen voor het kindje. Na het lezen van dat artikel had ik ook wat het gevoel alsof de dokters eigenlijk meer gegokt hebben met die techniek toe te passen. Ze kunnen toch niet kost wat kost proberen om een kind in leven te houden, nu is het blijkbaar “voorlopig” goed afgelopen maar stel dat het kind nog erger gehandicapt was erna, ze moeten toch ook denken of het kind wel een kwalitatief leven zou kunnen leiden? Het risico dat het slecht afliep is toch vrij groot denk ik, toch groter dan dat het positief afliep…

Maar zoals ik al zei, moesten ze dat toen aan mij gevraagd hebben voor deze techniek toe te passen op Inessa, ik zou DIRECT ja zeggen hoor en volgens mij denken alle mama’s en papa’s die min of meer hetzelfde hebben voorgehad daar ook zo over, want iedereen wilt toch het beste voor zijn/haar kind?

Het is zo gek, deze tijd vorig jaar was er nog helemaal niets aan de hand, dan zat onze meid nog veilig in mijn buik maar tegen 20u40 s’avonds was het zover, dan werd ze plotseling geboren via een spoed keizersnede, toch gek hoe snel alles kan veranderen he?

Ik kan het amper geloven dat het ondertussen alweer een jaar verder is, het lijkt alsof het allemaal pas gebeurd is, toch gek hoe relatief “tijd” kan zijn… De maanden maart, april en mei weten we nog alsof het gisteren was, maar van de rest weet ik amper nog iets van, zonder het te beseffen was het opeens oktober, kreeg ik mijn miskraam, dan was het plots ouderjaar en nu ineens maart…

Gisteren was het ook de herdenkingsdienst in het UZ van Leuven, dat doen ze daar elk jaar voor de baby’s & peuters (van nul tot 2 jaar) dit dat voorbije jaar overleden daar zijn. Ik schrok wel van het aantal mensen dat aanwezig was. Ben ook enorm geschrokken van het hoge aantal overleden kindjes, in 2010 zijn er zeker 80 kindjes overleden + nog een 10 tal die overleden zijn vlak voor de geboorte dat geen naam gekregen hebben

Natuurlijk is dat getal “80″ heel relatief, want het UZ is een super groot ziekenhuis en vele kindjes met medische problemen worden daar naar toe gebracht. Denk dat ze zeker daar per jaar over de 1000 kindjes opnemen (zowel pasgeboren baby’s als peuters), dus het is maar hoe je het bekijkt. In een gewoon plaatselijk ziekenhuis zal het aantal van overlijdens wel een pak minder zijn.

Toen Inessa in Leuven in box 1 lag, had ze een buurmeisje, Nora was haar naam. Eigenlijk dachten wij dat alles oke was met Nora omdat ze toch een beetje ouder was dan Inessa en ze woog ook pak meer, op het einde was Nora ook overgebracht naar een andere box, box 3 als ik me niet vergis, dus we dachten dat ze aan de betere hand was maar niks is minder waar…

Gisteren tijdens de dienst zagen we de papa van Nora, dus jammer genoeg is Nora ook overleden   Het deed ons toch wel iets omdat te vernemen hoor. Misschien is het gek voor sommige om dit nu zo te lezen, ook al hadden we nooit persoonlijk contact met Nora of haar ouders toch heb je een soort van verbondenheid…

De dienst zelf was wel mooi maar eerlijk gezegd niet zo ons ding, iets te veel gebeden in (alle respect voor mensen die gelovig zijn) en gedichten die niet zo voor ons gevoel pasten, maar ja dat is natuurlijk iets heel persoonlijks. We vonden het zelf nogal deprimerend eigenlijk, persoonlijk herdenken wij ons meid liever op een iets wat “vrolijkere” manier dan op zo’n manier, maar ja Uiteraard zijn wij de mensen van het UZ Leuven enorm dankbaar dat ze zo’n dienst daar doen, want dat is natuurlijk niet overal het geval.

De receptie achteraf daar hadden wij veel meer “geniet” van, het deed ons deugd om bekende gezichten van verpleegsters en dokters terug te zien. Achteraf zijn wij ook met Leentje ( de verpleegster die bij ons en Inessa was tijdens haar laatste dag) naar neonatologie geweest, we wouden perse nog eens door de gang wandelen om te zien waar Inessa haar foto kader hing. Ouders schenken namelijk foto’s van hun kindjes dat daar gelegen hebben als herinnering en die hangen ze daar dan omhoog in die gang. We zijn zelfs in box 1 geweest waar Inessa 35 dagen gelegen had. Dat deed wel enorm raar… En natuurlijk kwamen de tranen ook maar ja dat is volkomen normaal Eigenlijk deed het ons deugd en was het meer symbolisch, het was bijna een jaar geleden (op 1 dag na) dat Inessa daar voor de eerste keer naar toe werd gebracht en bijna 1 jaar later waren we er terug, tis een manier van afsluiten denk ik