Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

1 jaar later

Ondertussen is bijna eind april en normaal gezien zouden we zopas Inessa haar 1ste verjaardag gevierd hebben, want normaal zou ze geboren geweest zijn ergens in april 2010 maar de werkelijkheid is dat ze geboren is op 2 maart 2010 en overleden op 6 april 2010…

Normaal gezien zou ik nu ook een 7 maand zwanger geweest zijn, maar ja dat is ook helemaal anders gelopen dan gedacht, want ik heb een miskraam gekregen eind oktober 2010, de dingen lopen nooit of toch zelden zoals jij verwacht…

Soms stoort het me wel dat er precies niemand aan mijn laatste zwangerschap denkt, zeker nu rond deze periode, alsof dat dit kindje minder zou zijn dan Inessa. Ik weet natuurlijk dat het zo niet is maar toch stoort me dit heel soms een beetje. Al besef ik wel dat dit 2 verschillende zaken zijn, Inessa heeft echt geleefd, mensen hebben haar gezien, we hebben er vele foto’s en films van en ja van Prutske heb ik gewoon enkele echo’s maar ja…

Soms kan ik nog altijd niet geloven dat het al een jaar geleden is dat wij mama en papa geworden zijn en dat we onze dochter moesten afgeven, alles is zo snel gegaan, dit had ik nooit verwacht. De 1ste maanden weet ik nog heel goed maar plots was het oktober en was ik terug zwanger, dan miskraam gekregen, opeens was het kerst en plots waren we in maart en april beland en nu is het alweer eind april.

De ruwe diepe pijn is ondertussen zo goed als weg, al duikt die met momenten nog wel eens op maar dat gevoel heeft plaats gemaakt voor iets anders, voor een gevoel van trots! Want eigenlijk zijn we super trots op ons meisje, ze heeft dat zo goed gedaan, ook al waren haar kansen om te starten allesbehalve goed maar ze heeft het toch maar gedaan!

Het gemis en verdriet zijn nog altijd sterk aanwezig en dat zal altijd wel zo blijven, wat logisch is ook, ik verwacht niets anders. Ook al krijgen we bij wijze van spreken nog 10 andere gezonde kindjes, er zal altijd een stukje ontbreken in ons gezinnetje maar ja we MOETEN verder!

Sinds mijn dochter overleden is, is er ook een stuk van mij gestorven, ik ben niet meer wie ik daarvoor was. Vroeger kon ik me druk maken in kleine zaken, nu heb ik op bijna alles een andere kijk gekregen. Zaken die vroeger zo belangrijk leken, zijn nu bijzaak geworden. Alles is anders sinds 6 april…

Gelukkig is er 1 ding hetzelfde gebleven en dat is mijn relatie met Sven, voor 6 april zat deze al heel goed, wel nu zit ze gewoon SUPER! Vaak lees ik verhalen van ouders die ongeveer hetzelfde meegemaakt hebben, vaak overleefd de relatie dit niet. De ene kan zijn verdriet niet kwijt bij de andere en omgekeerd, maar bij ons is dit gelukkig niet het geval. We zijn nog dichter naar elkaar gegroeid in deze periode!

Sinds januari 2011 zijn we terug aan het proberen om zwanger te raken, we proberen er nuchter in te blijven zonder ons te laten er in mee te slepen, we doen alles rustig aan en we zien wel wanneer het lukt. Ik heb ons zelf 1 jaar gegeven, ben ik tegen januari 2012 nog niet zwanger dan zullen we terug een grote medische controle bij ons beide laten doen en indien nodig proberen we IVF maar voorlopig laten we de natuur zijn gang gaan :-)

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal