Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Bloeding nr 1

Ik voelde me al enkele dagen lastig. Op het werk hadden ze me op een andere dienst geplaatst. Ik poetste eerst in het dagziekenhuis 2, daar is o.a. de pijnkliniek met chemo toestanden enz dus niet gezond voor iemand die zwanger is dus dik tegen mijn zin moest ik er weg.

Ik kreeg de dienst van “ontslag”, dat is poetsen van de kamers van patienten die naar huis mochten, van kamer wisselde, spoedboxen, kamers van patienten die overleden waren enz. Mijn vorige dienst was echt op het gemak alles doen maar deze was echt zwaar, iedereen vond deze dienst zwaar ook omdat je van hier naar daar moest. Plus ik kreeg ook niet echt een opleiding, ik moest alles maar gewoon weten pff

Ik zweette me er kapot, kreeg met momenten zelfs hartkloppingen en voelde me meer en meer duizelig, terwijl ik dat nooit heb. Ik voelde gewoon dat er iets niet juist zat…

Het was toen rond 16u, ik ging nog snel effe naar het toilet voor Sven me naar mijn werk bracht, ik werkte namelijk van 17u tot 21u. Wat zag ik nu ? Bloed ??? Nee god het is toch niet waar zeker! Ook al was het niet veel, een klein veegje, ik en Sven waren in grote paniek!

Wij naar mijn werk gereden daar direct spoed binnen, direct alles uitgelegd maar blijkbaar was onze situatie geen spoed, want ze deden daar precies wel heel relax over. Ze verwezen ons door naar de wachtruimte van de gyno. Daar kwam iemand ons zo snel mogelijk halen voor verder onderzoek. Alles goed en wel, wij naar daar; gezellig is anders om tussen zwangere buiken te moeten gaan zitten als je denkt dat je een miskraam aan het krijgen bent!

Een dik uur erna kwam er eindelijk iemand ons halen, “wie komt er hier van spoed” , ik kon wel door de grond zakken toen ze dat riep in volle wachtzaal. Snel stonden we op, de nieuwsgierige ogen ontwijkend. Helaas was er daar geen onderzoekkamer meer vrij dus wij mee naar het 1ste verdiep op de materniteit zelf, hup een verloskamer binnen…

Heel voorzichtig nam ze een kijkje, oef ons pistachke zat er nog en op het eerste zicht was er niks aan de hand, ze vermoede mss een addertje dat gesprongen was maar dit kon ze niet met zekerheid zeggen. Rechtuit zei ze wel dat een echo ook wel een moment opname was, nu kon alles prima zijn maar een uur erna kon alles er anders uit zien, dat is pas een mens moed geven :-(

Toen ik haar een briefje voor mijn werk vroeg, gaf ze me maar twee dagen, dit vond ik nogal weinig, want ik voelde me echt allesbehalve oké! Dus wij ’s avonds nog naar mijn huisarts, daar vertelde we ons verhaal van die dag. Hij vond het gek dat ze mijn bloeddruk niet gecontroleerd hadden. Wat bleek nu? Die was veel te hoog! Ik had gewoon 18 bloeddruk, niet gezond voor een zwangere vrouw…

Mijn huisarts gaf me nog de rest van de week thuis, verplichte rust! De week erop moest ik toch naar mijn gyno dus die moest me maar verder behandelen, want zelf durfde hij niet goed wat voorschrijven voor mijn hoge bloeddruk.

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *