Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

De waarheid onder ogen zien

Het was maandag 5 april, we waren onderweg naar Leuven. Mijn ouders zouden tegen 19u ook naar daar komen om hun kleinkind een bezoekje te brengen. We waren paar uurtjes vroeger gegaan aangezien we een gesprek hadden met 1 van haar dokters.

Deze keer hadden we zelf een gesprek gevraagd, we moesten weten wat er aan de hand was met onze schat! We wisten dat het er niet goed uitzag maar ergens heb je toch altijd hoop…

Het gesprek was hard maar eerlijk; het zag er inderdaad niet goed uit voor onze schat. Er was namelijk nog iets nieuws gevonden op de echo die eerder die dag genomen was. Ze hadden gezien dat er een beschadiging was in de hersenstam. Daar lopen alle belangrijke zenuwen, dus nu spreken we al niet meer van zomaar een handicap of zware handicap, nee dit ging vele verder…

Ze wisten ook ondertussen dat de stuipjes die ze deed van haar witte vlekjes vandaan kwam. De witte vlekjes kwamen dan weer van het zuurstof gebrek dat ze gehad had tijdens en vlak na de bevalling. Ondertussen waren de stuipjes erger en erger geworden en zaten ze al aan de hoogste dosis die ze haar op deze moment konden geven, indien ze de dosis hoger gingen zetten zou ze in een soort van coma raken, wat ook niet de bedoeling is.

Uit onderzoek wisten ze dat deze vorm van stuipjes later zou overgaan in echte epilepsie, maar in een vele hogere graad dan ik heb, dus totaal niet onder controle te houden met medicijnen! Met als gevolg waarschijnlijk meer hersenbeschadiging!

Verder had ons meisje ook een vorm van apneu waardoor ze vaak stopte met ademen, dat denken ze toch, want een echte verklaring vonden ze daar niet voor. Ze hebben zelf even gedacht dat ze een infectie aan het krijgen was, daar was zelfs medicatie voor gestart maar latere testen wezen uit dat dit niet het geval was…

Ook al hadden we al enkele dagen door dat het slecht aan het lopen was, dit was het moment waarop we pas de waarheid onder ogen durfde te zien. Onze moed was op, de hoop die we altijd hadden was weg… Twee weken ervoor waren we nog zo strijdvaardig maar nu, nu waren we gewoon leeg…

De dokters lieten ons nu ook weten dat ze “comfort” verpleeging gingen toepassen bij onze schat, zodat ze zeker geen pijn hoeft te lijden en zo maken ze het haar ook zo goed mogelijk aan de situatie. We vernamen ook dat indien ze het weer zo moeilijk ging krijgen dat ze ons onmiddelijk gingen bellen, we moesten dus 24/24 zeker beschikbaar zijn, ze hadden ons zelf aangeraden om een tas met toiletspullen, slaapkledij enz klaar te zetten in de wagen…

Bij dit hadden we echt een heel erg dubbel gevoel… We wisten dat ze ging sterven, maar wanneer? Elke dag kon echt de laatste zijn; we wouden niet dat ze het eindeloos gingen trekken maar we wouden haar ook niet afgeven.

Enige dat we konden doen was wachten…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *