Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Help, ik heb weeën!

Dinsdag, 2 maart begon als een hele gewone dag. Ik was heel blij omdat ik de donderdag even naar huis mocht omdat ik dan jarig was. Die bewuste dag kwam Sven een beetje later, hij ging tegen 17 uur bij mij zijn zodat we samen konden eten.

Ik had die dag wel veel gerust en wat naar dvd’s gekeken op mijn laptop, voelde me vrij moe en slapjes maar verder dacht ik daar niet bij na eigenlijk. Tegen dat Sven er was begon ik wat zeer te krijgen in mijn rug, voelde in mijn onderrug pijn, trok van mijn ene nier naar de andere en straalde ook uit naar mijn boven benen.

We dachten dat het kwam omdat ik zoveel in bed gelegen had die dag, verkeerde houding ofzo dachten we. Iets na 17 uur was het eten daar. Terwijl ik normaal altijd reuze honger heb, had ik nu niet veel zin voor te eten. Ik besloot mijn slaatje op te eten maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan, ik kon amper blijven zitten op de stoel. Had zo een heel speciaal gevoel, niet echt pijn ofzo maar zo raar… Dus heb ik maar rechtstaand wat gegeten.

Daarna besloten we even naar buiten te gaan, rustig wandelde we naar de rolstoel maar dit ging totaal niet lukken, het rare gevoel werd alsmaar erger en erger. Wij terug naar mijn kamer, gelukkig had ik geen kamergenote meer toen.

Na even aarzelen toch maar een verpleegster geroepen en alles verteld. Zij dacht ook eerst dat ik een verkeerde houding had aangenomen tijdens het liggen in mijn bed dus zei ze dat ik een warme douche kon nemen, zo zouden mijn spieren wel ontspannen.

Zo gezegd, zo gedaan. Samen met Sven ging ik naar de douche die op het einde van de gang was (ik had een kamer zonder douche) De douche deed inderdaad me deugd, voelde eventjes me terug prima. Op de kamer ging ik op mijn bed wat zitten maar ik moest opeens dringend naar het toilet. Daar zag ik dat ik bloedverlies had! Oh nee toch niet opnieuw, dacht ik!

Onmiddellijk op de alarm bel gedrukt, eerst kwam er nog een studente zien wat er aan de hand was. Toen ik vertelde dat ik bloedverlies had, liep ze in een spoed tempo naar een verpleegster. Van haar moest ik direct m’n slip laten zien, helderrood bloed verlies was het verdikt! Shit dit zit fout, dacht ik nog.

Heb je buikpijn, vroeg ze me nog terwijl ik al op mijn bed lag. Nee totaal niet, zei ik. Enige wat ik toen op dat moment had was wat pijn in mijn onderrug, voelde precies zo een band van de ene nier naar de andere en voelde ook zo steken in mijn bovenbenen.

Onmiddellijk kwam ze af met de monitor, terwijl ze deze aankoppelde had ze ook de gyn van wacht opgeroepen. Op de monitor was er niks speciaals te zien. Ons meisje haar hartje klopte nog prima en niks wees uit dat ik weeën had. Op een gegeven moment kreeg ik super veel pijn, zo een pijn dat ik niet kan beschrijven… Tijdens deze pijn had ik neiging om mijn adem in te houden, uiteraard waren dit weeën maar ja dat wist ik natuurlijk niet…

De “pijn” kwam en ging, na 2 keer dit gehad te hebben besloot de verpleegster dit telkens aan te duiden op het papiertje van de monitor. Tegen dat de gyno van wacht daar aangekomen was, zag ze wat er aan de hand was! Ik had gewoon om de 4 minuten weeën zonder dat de monitor dit zelf aangaf! Later bleek dat die monitors dat bij mij gewoon niet registreerde pfff

Ik zei nog voor het lachen tegen de verpleegster “sebiet heb ik weeën en beval ik zonder dat ik het besef” Wist ik veel dat ik het toen bij het rechte eind had…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *