Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Herdenkingsdienst

Ondanks dat wij beide helemaal niet gelovig zijn hebben wij er voor gekozen om een soort van engelenmis te doen voor ons meisje in de kapel in het ziekenhuis van Leuven. Deze vond plaats op dinsdag, 13 april 2010 om 14u30.

Ons meisje is geboren op een dinsdag, ze is gestorven op een dinsdag dus de dienst moest ook plaatsvinden op een dinsdag vonden wij, het was symbolisch.

Samen met de pastorale werkster hebben we heel de dienst in elkaar gestoken. Wij kozen de teksten, de muziek, kortom hoe alles zou verlopen, zij heeft het allemaal samen gegoten in een prachtige herdenkingsdienst!

Die dag waren Sven en ik bloednerveus, we waren ruim op tijd vertrokken omdat we bang hadden in de file te komen te staan maar het was heel erg rustig onderweg met als gevolg dat we natuurlijk veel te vroeg daar aankwamen. Maar tot mijn grote verbazing waren mijn ouders ook al aanwezig, dat deed Sven en mij wel deugd, zo hadden we wat afleiding en steun die we goed konden gebruiken.

Ondertussen was het bijna 14u20 dus de hoogste tijd om te vertrekken richting de kapel, met de hele stoet gingen we door de lange gangen. Het voelde zo raar, we deden bijna dezelfde weg dat we vroeger moesten doen als we ons meisje gingen bezoeken op neonatologie. Dat was op het tweede verdiep, de kapel was pal er onder op het eerste verdiep, kan het nog gekker?

Familie en vrienden namen plaats in de kapel, Sven en ik gingen zoals afgesproken naar het kamertje opzij waar ons meisje in haar wit kistje lag. Wat een shock! We wisten wel dat het kistje niet groot ging zijn, maar zo klein hadden we echt niet verwacht! Een goede 50 cm lang! De tranen kwamen boven maar we MOESTEN ons sterk houden, dat hadden we beloofd aan onze prinses!

Wat weinig mensen wisten is dat wij als ouders er op stonden om haar kistje zelf in de kapel te dragen, normaal gingen we haar beide dragen maar het kistje was gewoon te klein omdat op een fatsoenlijke manier te doen, dus liep ik gewoon naast Sven als hij haar droeg naar het mooie altaar.

We konden niemand aankijken, maar we voelde alle blikken, wat een raar gevoel. De mensen verschoten ook toen we binnen kwamen met het kistje, eerst was het akelig stil om dan overal gesnuif en gesnotter te horen.

Tijdens de dienst hadden we gekozen voor twee liedjes; Afscheid nemen bestaat niet van Marco Borsato en Fly van Celine Dion. Beide hadden ze een hele speciale betekenis voor ons.

Het eerste liedje “afscheid nemen bestaat niet” is het liedje van Inessa naar ons toe. Wie goed naar de tekst luistert zal wel weten waarom. Kort samen gevat gaat het erover dat ze altijd aanwezig zal zijn, je moet er gewoon voor openstaan. Het andere liedje “fly” is van ons naar haar toe; dat ze mag verder gaan, dat we haar “los” laten maar nooit zullen vergeten, dat ze mag over gaan.

Tijdens de dienst las de pastorale werkster ook enkele teksten voor waaronder eentje van ons en van Inessa haar peter Glenn. De meter, Renata vond de moed om zelf haar tekst voor te brengen, dit vond ik zo knap dat ze dit kon.

Hoe moeilijk de dienst ook was, wij hadden er een goed gevoel bij. Dit was 1 van de laatste dingen die we nog konden doen voor onze prinses. Achteraf hoorde we van de mensen die aanwezig waren wat voor een prachtige dienst het geweest was.

Naast familie en vrienden werd de dienst ook bijgewoond door twee verpleegsters van neonatologie namelijk Kristien en Leentje. Kristien heeft ons meisje in de dag verzorgd tijdens haar laatste week, Leentje heeft ons bijgestaan tijdens de laatste dag die bewuste dinsdag. Het deed ons zo een deugd dat ze beide daar aanwezig waren.

Dat was voor ons nog maar eens het bewijs dat ons Inessa niet zomaar het zoveelste prematuurtje daar was, niet de zoveelste nummer in rij maar dat ze ook echt mee leefde met ons mee.

Toen we later in de dag thuis kwamen waren we in zeker zin opgelucht dat het achter de rug was. De spanning die van ons viel is niet uit te leggen.

Direct toen we thuis kwamen plaatsten we haar foto die op haar kistje had gestaan in de kapel op de kast samen met haar knuffel hondje dat heel de tijd in haar couveuse had gestaan. Vanaf nu werd deze kast ons meisje haar kast!

De woensdag erna was de crematie, daar mochten we natuurlijk niet aanwezig bij zijn en maar goed ook. Wie wilt zoiets nu aanschouwen. Heel eventjes hadden we het moeilijk met die gedachte maar al bij al viel dat wel goed mee.

De dag erna, de donderdag was de uitstrooing op het kerkhof van putte om 14 uur. De meeste mensen die geweest waren die dinsdag waren ook van de partij plus sommige familieleden en collega’s van Sven zijn werk die dinsdag niet konden komen. We schrokken wel van het aantal mensen die aanwezig waren.

Beide hadden we geen idee hoe zo een uitstrooing te werk ging gaan. We hadden de begrafenisondernemer carte blanche gegeven, voor ons was de dienst van dinsdag veel belangrijker geweest eigenlijk. Dat merkte je aan vele dingen, we waren eigenlijk niks nerveus, veel rustiger en hadden ook een pak minder last van de emoties. Gek eigenlijk…

De begrafenis ondernemer plaatste de bloemstukken en knuffels in een kring in het gras, daarna liet hij ons meisje haar as zakken in het gras, dus niet echt uitstrooien. Daarna las hij nog een mooie tekst voor en kon iedereen nog een laatste groet brengen. Heel mooi en sereen gedaan, we konden het zelf niet beter in elkaar gestoken hebben.

Eindelijk was het voorbij en nu pas konden we aan ons rouw proces beginnen!

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *