Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Het afscheid

Dinsdag, 6 april. We waren net naar de winkel geweest en terug onderweg naar huis toen ik telefoon kreeg van een privé nr, het was rond 14u20. Toen ik de onbekende oproep zag wist ik al hoe laat het was.

De dokter van Leuven belde om te laten weten dat het beter was dat we naar daar kwamen, onze meid begon het moeilijker en moeilijk te hebben. Ze zei wel meteen dat ze niet dacht dat het voor direct ging zijn en dat we heel rustig moesten rijden. Makkelijker gezegd dan gedaan maar mijn ventje heeft heel rustig gereden.

Dit was de langste rit uit ons leven. Het duurde precies uren eer we daar aankwamen. Iets na 15u waren we eindelijk daar. We zagen meteen dat de dokters niet overdreven hadden. Onze kleine meid zag ietsje bleker terwijl ze normaal altijd een mooi kleurtje had en ze voelde ook al iets frisser aan, verder was ze heel rustig.

We vernamen van de verpleging dat ze haar een hele lichte dosis gegeven hadden om rustig te zijn en te blijven, zo voelde ze ook geen pijn ofzo. De zuurstof van haar CPAP stond nu op 100%, ze ademde nog steeds zelf maar werd meer geprikkeld door de machine.

Op deze moment lag ze nog steeds in haar vertrouwde box 1, daar lagen natuurlijk ook nog andere kindjes en zaten andere ouders. We zaten weliswaar afgeschermd achter een schutsel zodat we toch in zeker zin prive zaten. We hadden wel het nadeel dat onze meid vlak aan de deur stond. Iedereen die binnen kwam kon ons een beetje zien.

Gelukkig heeft de verpleging laten zien wat voor prachtmensen ze zijn en hebben ze speciaal box 5 leeggemaakt voor onze klein meid, zodat zij en wij in alle rust nog van elkaar konden genieten. Na een dik uurtje was zover, onze meid kon verhuist worden.

Mijn grote droom was altijd dat ze naar een andere “betere” box kon gaan, normaal is box 5 zo een box waar ze de kindjes plaatsen die aan de betere hand zijn plaatsen. Maar nu had box 5 een hele andere betekenis.

Ondanks dat box 1 en box 5 maar enkele meters uit elkaar liggen was de verhuis toch niet zonder enig risico. Alles moest afgekoppeld worden, onze meisje zou eventjes zonder extra zuurstof zijn van de CPAP. Indien nodig konden ze haar met de pomp ook wel voorzien van extra zuurstof maar gelukkig bleek dat niet nodig.

Na enkele minuten ( die uren leken te duren) was onze meid al terug geïnstalleerd in haar nieuwe box. We hadden daar ook onze eigen verpleegster, helemaal voor ons meisje en ons alleen. Leentje is haar naam. Wat een fantastische vrouw! We mochten eindelijk de lastige en warme schorten uitdoen, ze gaf ons veel uitleg over hoe alles ging verlopen, voorzag ons van drank, kortom alles wat we nodig hadden voor de komende uren te door staan.

Na een kleine twijfel hebben we toch besloten om voor de allerlaatste keer te kangeroeen met onze meid. Ik was als eerste aan de beurt. Dit moment zal ik voor altijd koesteren. Hoe zachtjes dat ze op mijn blote borst lag, ze heeft haar eigen zelf nog goed gelegd. Zo ziek en toch nog moeite doen, zo zie je maar hoe sterk ze nog kon zijn!

Na een rustpauze in haar couveuse was het Sven zijn beurt om te kangeroeen. We wisten dat het einde nabij was. In samenspraak met de dokters hadden we ook besproken om haar CPAP te laten verwijderen uit haar neusje. Het was dan niet dat ze niet kon ademen zonder ofzo, ze ademde heel goed op haar eigen. Dit heeft ze nog heel erg flink gedaan, ben wel trots op haar.

Onze meid kwam zelfs nog even afscheid van ons nemen, ze deed plotseling haar oogjes open en bekeek ons is heel goed, ze heeft zelfs haar hoofdje eventjes gedraaid en gaf haar papa precies nog een kusje. Dit was 1 van de momenten die we zullen koesteren voor eeuwig…

Meer dan een uur heeft ze het kunnen volhouden. Toen begon zachtjes de saturatie te zakken, dit is het zuurstof gehalte in haar bloed. We konden dit meevolgen op de monitor.

Heel langzaam zagen we ook dat haar hartje en ademhaling aan het dalen was, we merkten ook dat haar kleur bleker begon te zien en ze ietsje frisser begon aan te voelen. Terwijl dit alles gebeurde lag Sven nog steeds met haar op zijn blote borst. Op een hele rustige en zachte manier is onze meid van ons heen gegaan. Het was precies 21u30 op de klok toen haar hartje stil viel…

Nadat de dokters haar overlijden hadden vastgesteld hebben voor de eerste keer en laatste keer haar een badje gegeven en samen met Leentje een kleedje uitgekozen. Daarna hebben we nog lange tijd met haar in de arm gezeten en haar geknuffeld.

Dan was het tijd om haar naar haar kamertje te brengen. Met onze pruts in de armen gingen we door de gang van Neonatologie naar haar kamertje waar we haar in een wiegje hebben gelegd.

Hoe pijnlijk dit voor ons en voor de rest is, wij weten dat dit echt het beste voor haar was. Gisteren was er namelijk nog aan het licht gekomen dat ze niet zomaar een handicap of gehandicapt zou zijn geweest. Er was namelijk ook een beschadiging in haar hersenstam. Zwaar gehandicapt is al niet meer van toepassing dan, haar levenskansen zouden nihil geweest zijn.

We zijn beide de verpleging en dokters van Leuven erg dankbaar voor wat ze voor onze prinses gedaan hebben. Iedereen was er kapot van. De dokters lieten het niet merken maar ze liepen er verslagen bij, de verpleging stond erbij met tranen in de ogen.

Ondanks al ons verdriet voelen we ons vredig. We weten dat Inessa op een betere plek is. De angst voor wat zou komen is nu weg. We hoeven niet meer met angst te leven.

Op de moment gaat het redelijk met ons, we zijn zoals de meeste nu wel door hebben, sterke mensen. We hebben erg veel aan elkaar. De komende dagen gaan we ook onze handen vol hebben met alles te regelen. Achteraf zullen we onze klop uiteraard wel krijgen.

Voor sommige is het misschien wat vreemd dat ik dit allemaal zo kan en wil schrijven, maar dit is voor mij en ook voor Sven een manier om de dingen te verwerken.

Inessa meisje, we zijn zo ongelooflijk trots op je! Zelfs de dokters stonden versteld van je kracht. Ze hadden nooit gedacht dat je zover zou raken maar je ziet, je bent en zult altijd ons vechtertje zijn en blijven! We stonden nog met de dokters en verpleging te lachen toen je zo is heel vies keek naar die o zo lastige dokter. Wat waren we trots dat je nog eens goed liet merken dat je dat niet opprijs stelde dat hij naar je kwam kijken, groot gelijk dat je had.

Op dinsdag 2 maart rond 20u38 ben je geboren en op dinsdag 6 april ben je heengegaan, naar een betere plek, waar je op ons zal wachten en over ons zal waken. Ook al ben je er niet meer, voor ons zal je ALTIJD blijven bestaan, je altijd over ons waken. Je bent een ster aan de hemel, een engeltje dat altijd op onze schouder zal zitten…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *