Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Met de voetjes op de grond!

9 september 2009 hadden we onze eerste afspraak met de gynocoloog. Aangezien mijn vorige met pensioen was gegaan kwam ik nu bij iemand die ik totaal niet kende, Dr Lannoey is haar naam. Een hele toffe madam, wel rechtuit maar beter zo dan te doen alsof…

Super nerveus dat we beide waren en héél bang dat ze ons zou vertellen dat dit allemaal te mooi was voor waar te zijn. Maar gelukkig was dit niet het geval en zagen we op het scherm van het echo toestel een mooi rond zwart iets, dat bleek later dan het vruchtzakje te zijn hihi Maar ik was nog maar 5 weken zwanger dus veel te vroeg om het vruchtje te kunnen zien dus het enige wat ze kon zeggen was dat ik inderdaad zwanger was. Maar ze had toch ook een heel klein beetje vreemd nieuws…

Het vruchtzakje hing in haar ogen nogal aan de lage kant, iets te dicht bij de baarmoederhals. Feitelijk zou dit toch iets hoger moet hangen. Dit kon twee zaken betekenen, ofwel was ik nog niet zolang zwanger dan ik eerst dacht ofwel ging dit toch nog mislopen! Kans op een miskraam was 50/50! We mochten niet té euforisch zijn zei ze. Ik moet je niet vertellen hoe wij ons toen voelde, de grond zakte weg onder onze voeten… Binnen een week wou ze mij terug zien en dan wist ze ons meer te vertellen.

Die bewuste week ging héél traag voorbij, vol stres en spanning! Eindelijk was het zover, we konden terug naar de gyno. We dachten dat dit mis ging gaan, het ene doem senario was nog niet weg of we hielden al een nieuw voor ogen… Maar ze had goed nieuws! Het vruchtzakje hing nu op een betere plek en er was een vruchtje te zien, dus dit ging de goede kant op :-)

Bij het eerste bezoek aan de gyn had ik ook gevraagd wat ik nu moest aanvangen met mijn Depakine, na wat onderzoek van haar kant, was ze tot de conclusie gekomen dat ik beter Depakine bleef nemen. Een normale zwangere vrouw zonder dat medicijn had 2% op een afwijking, ik had 4%. Gewoon een hogere dosis foliumzuur nemen (4mg), mijn zwangerschapsvitamine en regelmatig uitgebreide echo’s doen, meer was er niet aan de hand.

Ook al leek alles nu inorde maar toch, mijn angst bleef. Was het een voorgevoel voor wat er nog moest komen of was ik gewoon een opholgeslagen hormoon? Wie zal het weten …

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *