Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Miskraam

Jammer genoeg was ons geluk van de nieuwe zwangerschap van hele korte duurt, want enkele dagen na mijn 1ste afspraak bij de gyn heb ik een miskraam gekregen. Na onderzoek van het vruchtje en weefsel van mij is er “gelukkig” geen reden gevonden en hebben we gewoon dikke pech gehad. Het is een zekere troost dat dit vaak voorkomt, maar toch waarom uitgerekend bij ons? Ik zal nooit beweren dat ik meer verdriet had van de miskraam van Prutske (koosnaampje dat we hadden) dan voor Inessa, het zijn 2 compleet andere dingen maar toch dit deed ons veel pijn… Al troost ik me wel met de gedachte, als het toch sowieso mis moest lopen, dan liever zo met een miskraam dan terug hetzelfde meemaken zoals met Inessa.

Nu ik achteraf erop terug kijk, had ik van het begin moet weten dat deze zwangerschap niet goed zat, maar ja op dat moment bekijk je de zaken compleet anders. Hieronder kan je een overzicht vinden van mijn korte zwangerschap…

– Donderdag, 30 september 2010 naar Leuven voor grote controle van mijn bloed,ik had namelijk problemen met mijn hormonen.

– Maandag, 4 oktober 2010 uitblijven van mijn regels en ik kreeg ook telefoon van mijn huisarts. Hij had de resultaten gekregen van Leuven. Ik had een verhoging van een bepaald hormoon maar er was ook een prille zwangerschap ontdekt (HCG 35). Dezelfde avond heb ik bloed laten nemen bij mijn huisarts. Thuis had ik ook al een test gedaan en dik positief!

– Dinsdag, 5 oktober 2010 die dag kreeg ik het resultaat van de bloedtest, mooi zwanger. Mijn HCG was al gestegen tot ergens in de 400, dus perfect!

– Maandag, 11 oktober 2010 naar spoed wegens zeer licht roos/bruin verlies. Alles was oke met ons prutske. De gyn vermoede dat het kwam van de innesteling.

– Woensdag, 20 oktober 2010 terug naar spoed wegens opnieuw bruin verlies dat precies erger en erger werd. Opnieuw was alles oke met onze kleine schat. De gyn had gezien dat ik een klein wondje had gehad in mijn baarmoederhals, daar kwam het bruin verlies vandaan.

– Donderdag, 21 oktober 2010 voor de eerste keer op echte controle bij mijn vaste gyn. Prutske zag er perfect uit! Geen bloedklonters te zien, vruchtzakje hing op een perfecte plek, het vruchtje was ook al te zien en het hartje klopte ook al, ik was ongeveer een 7 tal weken zwanger. Vermoedelijke bevallingsdatum begin juni 2010!

– Zondag, 24 oktober 2010 kreeg ik laat op de avond rond 22u30 een bloeding, deze keer geen bruin verlies maar echt helderrood! Direct naar spoed vertrokken, toen we daar aankwamen voelde ik het zo uit mij lopen! De gyn stelde vast wat wij gedacht hadden, een miskraam! Ons prutske was zelf niet meer in mijn baarmoeder, maar zat al in mijn baarmoederhals! Ik mocht naar huis maar moest wel 2 vaginale pilletjes opsteken zodat alles goed afkwam en moest de volgende dag terug op controle. De gyn had wel een curettage voorgesteld, maar dit zag ik niet direct zitten, dus vond ze het oke dat ik gewoon naar huis ging omdat alles netjes leek af te komen.

– Maandag, 25 oktober 2010 zoals de gyn gevraagd had stonden we daar terug voor een controle. Jammer genoeg zag ze dat mijn baarmoeder nog niet helemaal leeg was. Ze vermoedde dat alles wel ging afkomen dus kreeg ik terug 2 vaginale pilletje voor op te steken. De volgende dag moest ik terug langskomen voor een controle.

– Maandag, 25 oktober 2010 laat op de avond, enkele uren nadat ik die 2 pilletjes had opgestoken kreeg ik last van nog feller bloedverlies met nog grotere bloedklonters in. Toen ik op het toilet zat begon ik heel erg duizelig te worden en kon ik nog net op Sven roepen. Hij kon mij nog net tegenhouden, anders was ik op het wasmachine gevallen… Daarna ben ik enkele minuten “weggeweest”. Aangezien ik lijkbleek zag, erg fel zweten en blauwe lippen aan het krijgen was besloot Sven met mij naar spoed te rijden. Daar hebben ze me onmiddellijk opgenomen en aan een infuus gelegd.

– Woensdag, 27 oktober 2010 was de dag van mijn curettage onder volledige verdoving. Normaal was het dinsdag al zover maar omdat ik veel bloed verloren had besloten ze mij een dagje te geven om ietsje aan te sterken. Rond 7u30 kwamen ze mij halen, iets na 8u was ik al onder narcose en iets na 10u was ik al terug op mijn kamer. Ik had erg veel schrik voor de narcose, maar dat viel eigenlijk super goed mee. Gelukkig heb ik geen seconde pijn gehad! Dezelfde dag laat in de namiddag mocht ik al naar huis.

Dat is zowat het (veel te korte) verhaal van ons prutske. Uiteraard vinden wij het heel erg jammer dat het een miskraam geworden is maar ik weet dat ik daar helemaal niets aan kan doen. De gyn wist ons te vertellen dat 99% er toch iets fout gelopen was bij de bevruchting dus beter nu op een 7 tal weken dan wanneer ik al maanden zwanger zou geweest zijn of terug zoals bij ons Inessa.

Gelukkig heb ik geen seconde pijn gehad, zelf niet toen ik juist de miskraam had. Buiten het enorme bloedverlies had ik er geen last van, eigenlijk toch wel gek he? Na de operatie heb ik ook niets van pijn gehad, het bloeden was de volgende dag al helemaal gestopt. Momenteel moet ik 1 maand de pil terug nemen zodat mijn cyclus terug op gang kan komen en zo kan mijn lichaam ook terug op z’n plooi komen en dan na deze maand kunnen we terug beginnen met oefenen en laten we dan hopen dat het terug snel prijs is en dat het deze keer eens goed mag aflopen, derde keer goede keer zeker?

Hieronder enkele echo’s van ons prutske, dat nu “ergens” samen is met grote zus Inessa…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal