Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Onze dochter, Inessa

Ondertussen was de gyn van wacht aangekomen in mijn kamer. Het was die hollandse die ik toen is had bij mijn eerdere bloeding.

Daar op mijn kamer maakte ze een echo om te zien of ze zo niks kon zien wat er aan de hand was. Gelukkig deed onze meid het nog prima. Heel goed aan het bewegen en haar hartje klopte ook nog prima zoals het moet kloppen. Daarna deed ze een onderzoek om te zien of ik geen opening had. Dit zat goed fout! Ik had gewoon volledige ontsluiting!!!!!! Sven stond mee te kijken, hij zag de vruchtzak hangen en zag iets wat leek op een voetje, shit shit shit !!!

Zonder dat ik het besefde stonden er plots een hoop verpleegsters naast mij. De ene gaf me longrijping in mijn bil, de rest was aan het proberen adders te zoeken voor wee remmers enz Dit was makkelijker gezegd dan gedaan aangezien ik heel moeilijk ben voor te prikken. Met als gevolg dat ze in mijn handen ook geprikt hadden zodat ik overal blauwe bulten had en pijn dat het deed man man.

De weeën begonnen feller en feller te worden. Ik pufte elke wee netjes weg alsof ik nooit iets anders had gedaan, achteraf gezien ben ik daar wel heel trots op. Maar wat deed dit pijn! Andere vrouwen voelen dit zachtjes aankomen, ik kreeg alles direct vollenbak.

Heel eventjes dachten ze mij nog naar Leuven over te brengen maar al gauw zagen ze in dat dit veel te gevaarlijk zou zijn, zowel voor mij als voor onze prinses. Onze schat lag namelijk in stuit en zou vast raken indien ik op een natuurlijke manier zou bevallen, dus mijn water mocht zeker niet breken!

In een ijl tempo reden ze mij naar een verloskamer, daar kreeg ik te horen dat het team van Leuven onderweg was en dat ik een spoed keizersnede ging ondergaan. Even dachten ze mij volledig onder narcose te brengen, maar aangezien ik nog niet lang geleden gegeten had was dit niet mogelijk dus maar een gewone epidurale. Gelukkig maar, want als ze mij volledig in slaap hadden gedaan dan kon Sven er niet bij blijven en nu mocht hij er wel bij.

Terwijl het team van Leuven onderweg was werd ik klaargemaakt voor de operatie. Sven ging ondertussen speciale kledij aandoen zodat hij aanwezig kon zijn.

Drie keer hebben ze moeten prikken voor de epidurale goed zat! Gezellig is anders, als je zo op je zij word gekanteld terwijl je hevige weeën moet wegpuffen! Maar wat een zalige uitvinding die epidurale is! Na enkele minuten voelde ik totaal niks meer, zalig gewoon!!!

Opeens hoorde ik iemand roepen “oke ze zijn in huis”, ik dacht nog wat ? Maar nu weet ik dat ze bedoelde dat het team van Leuven aangekomen was. Ondertussen was Sven ook bij mij gekomen en stond er groen scherm voor mijn neus, zodat ik niks kon zien. Ik had nog tegen Sven gezegd dat hij zeker niet naar mijn buik moest kijken.

Ik voelde dat ze bezig waren maar pijn voelde ik totaal niet, voelde enkel wat gefriemel. Opeens voelde ik wat anders dan ervoor en hoorde ik iemand zeggen “ze is er” Direct daarna zag ik een verpleegster naar de kamer erna gaan, ik zag dat ze iets in een witte doek vast hield maar kon niet zien wat…

Leeft ze nog, dat was het eerste wat ik vroeg, met een bang hartje kreeg ik het antwoord “ja ze leeft” Wat op een opluchting! Ik had namelijk heel de tijd gedacht dat ze niet levend geboren zou worden…

Terwijl ze mij aan het oplappen waren, werd ik alsmaar banger en banger. Waarom horen we nu toch niks ? Ik vroeg aan een lieve man, geen idee wie hij was of hij is niet wou gaan zien. Na een dikke 10 minuten kwam hij eindelijk terug. Ze ademde zei hij maar ze reageerde niet zoals het moet… Meer kon hij niet zeggen.

Kort daarna kwamen enkele mensen binnen in de operatiekamer met een couveuse, uiteraard kon ik niks zien omdat ik zo laag lag op dat bed. Gelukkig konden ze de couveuse naar beneden zetten. Daar lag ze, onze dochter Inessa! Wat was ze prachtig! Maar zo klein… 35,5 cm en 940 gram!

We konden haar niet vastnemen of aanraken, ze moesten direct met haar naar Leuven. Ondertussen werd ik naar een andere kamer gebracht, daar werd ik gewassen. Ik kreeg ook de vraag of ik die avond ook nog naar Leuven wou gaan, natuurlijk dat ik dat wou! Om 20u38 was onze schat geboren, tegen 23u moest ik mijn benen kunnen bewegen, want anders zou de ambulance me niet kunnen vervoeren.

Voor die het niet weten wat een epidurale doet aan je benen, wel je bent precies verlamd! Je voelt die gewoon weg niet. Met veel concentratie begon ik eerst mijn tenen te laten bewegen en daarna mijn benen, op nog geen uur tijd had ik terug gevoel in mijn benen. Ik moest en zou bij mijn kleine meid zijn!

Terwijl ik met mijn benen bezig was, besloot ik ook maar ineens iedereen te verwittigen van dat ik bevallen was. Iedereen schrok zich natuurlijk rot. Logisch ook, want alles liep net zo goed dus wie had nu verwacht dat ik zou bevallen op net 29 weken!

Enkele weken na de geboorte van ons Inessa vernam ik nog van Sven dat ze helemaal blauw zag, hij had haar namelijk gezien toen ze haar uit mijn buik haalde. Dit wou hij eerst niet zeggen om me te sparen… Van het team van Leuven vernam ik ook nog dat ze haar even hadden moet reanimeren. Onderweg naar Leuven doken snel nieuwe problemen op zoals stuipjes en insuline dalingen…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *