Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Opname Ziekenhuis

Enkele dagen nadat we de uitslag van de eerste test hadden ontvangen van de punctie kreeg ik te horen van mijn gyno dat het toch beter was dat ik mij liet opnemen in het ziekenhuis van Bonheiden. Niet dat er iets mis was ofzo maar gewoon voor de zekerheid aangezien ons meisje een groeiachterstand had.

17 februari, weer op een woensdag, was het zover. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van onze hond en katten, ik zou ze immers normaal pas terug zien als ik bevallen was midden mei. Tranen met tuiten heb ik gehuild omdat ik mijn ventje zou gaan missen, ook al zou hij elke dag me komen bezoeken.

Dik tegen mijn goesting maar ik wist dat dit het beste ging zijn voor ons schatje en zo was ik ook zekerder indien er wat zou zijn dat ik daar in goede handen zou zijn.

De eerste dagen was het wat vreemd daar, ik lag immers op de kraamafdeling tussen de kersverse mama’s maar gelukkig hielden ze daar rekening mee zodat ik nooit mijn kamer moest delen met een pas bevallen mama, zou maar erg geweest zijn.

Drie keer per dag moest ik aan de monitor, dit vond ik niet zo fijn… Niet dat het pijn ofzo deed maar het was altijd zo een gedoe, onze pruts was zo klein dat ze niet makkelijk haar vonden dus telkens een geprul voor haar hartslag goed te vinden.

Na bijna twee weken kreeg ik voor de eerste keer een echo; nog nooit zijn we zo nerveus geweest hihi Als onze meid namelijk niet gegroeid was dan zou ik moeten bevallen al! Maar gelukkig was dit niet het geval, ze woog net geen 800 gram! Toen was ik ongeveer een 27 tal weken zwanger.

Natuurlijk nog veel te weinig maar zolang ze bij kwam, was alles oke. Tijdens de echo in Leuven woog ze maar 600 gram, dus 200 gram op nog geen twee weken tijd is heel mooi.

Ze had ook even naar haar hartje gezien. En wat zag ze? Niks! Juist niks meer van de afwijking!!! De gyn kon er precies ook niet goed aan uit maar wij uiteraard super gelukkig :-)

Ik moet je niet vertellen hoe blij we waren zeker? We hadden even het gevoel dat alles toch inorde zou komen. Oke ik lag daar in het ziekenhuis maar ja dat is het einde van de wereld niet toch?

Maar ja wisten wij veel in wat een nachtmerrie we weldra zouden belanden…

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *