Inessa, ons vlindertje

Ooit was je een mirakeltje, dan een vechtertje en nu ons sterretje…

Stomme epilepsie

Al sinds ik 18 jaar ben heb ik epilepsie. Deze is in lichte vorm, wat wilt zeggen dat ik zware aanvallen doe maar prima onder controle te houden zijn met medicatie. Sinds ik epilepsie heb neem ik het medicijn, Depakine. Nooit heb ik last gehad van mijn “ziekte”.

Voor wie niet zo thuis is met epilepsie. Je hebt epilepsie in vele vormen, ik doe serieuze aanvallen. Plots zonder dat ik iets voel zak ik in elkaar als een kaartenhuis, heb geen enkele controle meer over mijn lichaam. Vaak begint een aanval bij mij ook met een super luide gil, daarna gaat heel mijn lichaam in kramp, ga ik hevig schokken en ben ik even weg van de wereld.

Dit duurt gewoonlijk enkele minuten. Daarna heb ik een totale black out, ben ook heel erg moe en uiteraard overal pijn, want als zo’n stevige meid als ik val is dat niet niks ;-) Langzaam aan kom ik dan bij mijn positieve maar weet niet wat er gebeurd is, dat zal dan voor altijd een zwart gat blijven. Lastig wel maar je raakt er wel aan gewoon…

Maar zolang ik netjes mijn Depakine neem, heb ik daar dus geen last van maar nu ik zwanger ben is er wel een groot probleem. Volgens mijn huisarts is Depakine nogal gevaarlijk voor een zwangere vrouw. De kans op afwijkingen is iets hoger dan bij een vrouw die dat niet neemt. De afwijkingen die vaak voorkomen zijn o.a. open ruggetje, gespleten gehemelte, hazenlip, …

Ik had de keus, ofwel overschakelen op andere medicijnen maar dan een verhoogd risico zijn dat ik een aanval ging doen ofwel Depakine blijven nemen en het risico hebben dat ons kindje een afwijking ging hebben…

Ik besloot de eerste optie te nemen, mijn huisarts was het met me eens en schreef me Lamictal voor. Langzaam moest ik afbouwen met Depakine en langzaam opbouwen met Lamictal. Ondertussen ging mijn huisarts nog wat rondbellen met neurologen over wat hun kijk op de zaken was.

Enkele dagen erna had ik een afspraak met de huisarts, de meningen van neurologen liepen sterk uit elkaar. Volgens enkele was starten met Lamical nu geen goede beslissing, de kans op een aanval zou nu veel te hoog zijn, ook door mijn hormonen enz. Enkele andere hadden vlakaf gezegd dat het kwaad nu al geschied was omdat ik Depakine genomen had. Andere zeiden dan weer dat het risico niet zo super hoog was dus ja wat nu toch?

Terug naar vorige pagina

« Ons verhaal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current month ye@r day *